Ev

"Öylesine kaçıyor, öylesine kaçıyor ki tramvay.."

2012-01-07T23:13:00.000+02:00

-Cemal Süreya'nın çizgileriyle, Edip-

Sevgilimin etrafını kalabalık gördüğüm zamanki gibi bir yalnızlığa kapılıyorum.

“Lüzumsuz Adam”, Sait Faik Abasıyanık

Bir hırsızı evinizi soyarken yakalarsanız, paniğe kapılmayın. Unutmayın o da en az sizin kadar korkmuştur. En iyi yöntem onu soymaktır. İlk siz davranın ve hırsızın kol saatiyle cüzdanını aşırın. O zaman, siz kaçarken o yatağınıza girmek zorunda kalır. Bir keresinde bu savunma yoluyla tuzağa düşüp, Des Moins'da altı yıl başka bir adamın karısı ve üç çocuğuyla yaşamak zorunda kaldım, ancak başka bir hırsızı yakalayınca oradan ayrılabildim, hırsız benim yerimi aldı. O aileyle birlikte olduğum altı yıl çok mutlu geçti, onları sık sık sevgiyle anarım, ama bu arada, bir prangalı mahkumlar çetesiyle çalışmak üzerine söylenecek daha pek çok şeyim var.

“Confessions of a Burglar”, Woody Allen. Çev.: Irma Dolanoğlu

Kendi kentime döndüğümde değişen hiçbir şey olmadığını hayal meyal hatırlıyorum. Gençlik yıllarında aklımı dolduran sorular kimi zaman kafamın içinde silikleşti; kimi zaman da yeniden belleğime baskın vermek istediler. Fakat bulabildiğim karşılıklar hemen hemen hep aynıydı. Orada ya da burada bulunmak insana sınırlı olmayan sonsuz bir genişlikle olanaklar sunuyormuş gibiydi; öte yandansa başınızı biraz çevirip baktığınızda duvarlarla çevrili dar bir alanda dönüp durduğunuzu görüyordunuz:

Kendi hapishanenizdeydiniz.
Böylece yıllar geçti. Her şey hemen hemen aynı kaldı.

“Kendi Evine Varamamak”, Demir Özlü

Ama beni hepsinden çok etkileyen şey (sabununun, tarağının, dişfırçasının verdiği tiksintiden; yaşlılığın ve yıpranmanın, zayıflatmaktan çok sanki yaşamaya elverişsiz hale getirdiği bu bedenle temaslarını dokularına sindirmiş izlenimini veren havluların küflü ve uçuk renklerinin doğurduğu tiksintiden çok) her türlü sağduyuya ve sanki her türlü edebe karşı gelen bu kalıcı olma diretisinin ortaya vuruluş biçimiydi aslında: el kol hareketlerinde, bedenin devinimlerinde gözlenen ürküntü verici tutumluluk yüzünden her hareket, aslının bir karikatürü gibi duruyordu -sendelediği, düşecek gibi olduğu ya da hareketlerini yanlış hesapladığı için değil; tersine bütün bunlar, gücünü dikkatli bir tutumluluk içinde harcama isteminin parçalan olmuşlardı (cimrilik dememek için tutumluluk diyorum)- ve onları öylesine yavaşlıkla yönetiyordu ki (daha uygun bir sözcük bulamıyorum) bütün yer değiştirmeleri, en küçük eylemleri bile sanrımsı bir havaya bürünüyordu -yavaş oynatılan bir filmdeki gibi değildi bu (orada düşmeler de, darbeler de atlar, boksörler, jokeyler, futbolcular) bir tür uçucu zariflik kazanır ve öylesine gerçekdışı, öylesine zıpzıp bir zarifliktir ki bu, seyirci hemen, normal hareketlerin yavaşlatılması ve bundan doğan bir tür yerçekiminden kurtulma durumu karşısında olduğu uyarısını alır), tersine, çok ağır bir yavaşlık bu hareketler, öyle ki yerçekimi kuralları hiçbir zaman etikisini yitirmiyor ama bu, herhangi bir sendeleme, titreme ya da acemiliğe yol açmıyordu: en küçük bir devinim bile, deyim yerindeyse, başlangıcından sonuna dek, kılı kırk yaran bir tedbirle yönetiliyor ve denetim altında tutuluyor, bunun için adam önce çarşafları üstünden atıyor, sonra yatakta oturuyor, ardından yavaş yavaş yere kayıyor, terliklerini ayağına geçiriyor, o korkunç kırmızı kadife pijamanın üstüne sabahlığını giyiyor, sabahlığın kemerini bağlarken tüm istemi, tüm dikkati ve özenle ölçülüp biçilmiş tüm güçleri, aldığı sayısız önlemde yoğunlaşıyordu ve bu güçler, en küçük aşamalarında bile o denli dikkatle yönetiliyordu ki, sanki canlı değil de mekanik bir düzenek (ama sonsuz hassaslıkta bir düzenek) komuta ediyordu onlara, üstelik robotlara özgü o sert el kol sarsılmalarına da yer vermeden: bedeninin bütün hareketleri, sanki zarifliğin bütün tersi bir şeyle birbirine bağlanıyor ve bu, görüntüyü daha da sanrısal hale getiriyordu; sanki acil bakım bölümüne girişiminden bu yana (ama, bir kez daha, ateşin etkisiyle mi acaba?) bir dizi garip olay, yaşamın (ya da ansızın açınlanmış, gizli, bir tür büyülü dünyanın) bir dizi garip belirtisi akıp geçiyordu önümden: o gülünç sarhoştan başlayarak, karo beyi biçiminin ortasında balmumu bir kelle kadar kıpırtısız duran, o sarı saçlı, bilmecemsi kesik başa, oradan da yaşlı adamın -deyim yerindeyse- azaltılmış eylemlerine dek uzanan, bir dizi tuhaf olay.

“Le Tramway”, Claude Simon. Çev.: Samih Rifat

Zaman zaman, güneşin altında donup kalmış, ölü çayırlıkta duyulan ağustosböceklerinin tiz sesi, insana, bir üşüme, yalnızlık duygusu, ya da, korkulu bir şeyin oluşmakta olduğu düşman bir evrende unutulmuş olma hissini verir.

İnsan, cayır cayır yanan güneşte, otlara uzanarak, hareketsiz durur, dikkat kesilir, bekler.

“Tropismes”, Nathalie Sarraute. Çev.: Meral Akdeniz

Dünyada iki türlü insan vardır: Çarpan, çarpılan. Çarpılanlardan olmak istemiyorsan, başkalarını çarpmaya bak. Fazla okumak lazım değil. İnsanı delirtir ve hayatın gerisinde bırakır. Ama matematik dersinde dikkatli ol. Dört işlemi bilmen yeter. Para hesabını becerebilirsen kazıklanmazsın, anladın mı? Hesap önemli; en kısa zamanda hayata atılman lazım. Gazeteyi okuyabiliyorsun ya, kâfi. Ticaret öğrenmeli, insanlarla muhatap olmalısın. Beni dinlersen eğer, bir ton kitap okuyacağına, git ayakkabının bağını isporta tahtasına koyup sat, daha iyi. Yüzsüz olmaya çalış; unutulma sakın! Elinden geldiğince ortalarda boy göster. Kendi hakkını al; küfürden, hakaretten yılma. Lâf dediğin havada kalır. Bu kapıdan kovulursan, öbür kapıdan gülümseyerek gir. Anladın mı? Yüzsüz, kaba ve cahil. Bazen işlerin yolunda gitmesi için doğruymuş gibi davranmak gerekir. Memleketimizin bugün böyle adamlara ihtiyacı var. Günün adamı olmak lâzım. İtikat, din, ahlâk, bunların hepsi lâf salatası. Ama takiye yapmak gerek. Çünkü halk için önemlidir. İnsanlara itikat gerek; yular takmak lâzım onlara. Yoksa toplum dediğin bir engerek yuvasıdır; nereye elini soksan, sokarlar. İnsanlar itaatkâr, kaza ve kadere itikatlı olmalı ki sırtlarında güvende iş yapmak mümkün olsun. Önemli olan yemek yemek, selam vermek, insanların arasına karışmak, kadınlara sırnaşmak, dansetmek, yapmacık yapmacık gülmektir. Hele hele yüzsüz olmayı mutlaka öğren. Bu devirde böyle şeyler geçerli olduğuna göre, ayak uydurmak lâzım.

“Haci Aga”, Sâdık Hidâyet. Çev.: Mehmet Kanar

Yalnızca bizden isteneni yapıyoruz. Ama çok şey istiyorlar bizden.

“Killing Game”, Eugène Ionesco. Çev.: Hasan Anamur

Düşüncesinden çok feyz aldığım biri de Gongsun Long'dur. Gongsun Long, Zhou'lar zamanında, Chao'da Savaşçı Krallıklar dönemi diye anılan zamanlarda yaşadı. Timaios'un çağdaşıydı. Eski Çinlilerin Gongsun Long'a sitem etmelerinin sebebi “hiçbir okula ait olmaması”ydı. Lao tse'de bu sitemden söz edilir. 1977'de, Gongsun Long'un bir aporia'sını çevirdim. 1986'da yeniden yorumladım. “Hiçbir okula ait olmaması”, düşüncesinin bir sonucu olarak yazgısını belirledi maalesef; ama neyse ki düşüncesinin vardığı bu nokta, düşüncesi adına, zafiyet gereği belki de yalnızca düşüncenin vardığı bir noktaydı. Gongsun Long'un "çok şaşırtıcı" diye işaret ettiği iki önerme var. Bunların nihai önermeler olduğu su götürmez:

“Hiçbir yerden türeyen düşünceler vardır.”

“Sonu hiçbir yere varmayan düşünümler vardır.”

Dille hakikat arasında kalan gözyaşının tükenmesi olanaksızdır, der Budistler. Ganj nehridir gözyaşı.

“Le nom sur le bout de la langue”, Pascal Quignard. Çev.: Esra Özdoğan

60lı yılların ortasından itibaren, Warhol yıllar ilerledikçe giderek daha kötü bir sanatçı haline geldi, zira sembollerin statüsü artan biçimde aşındı. Geriye sadece boşluk ve sıkıntı kaldı: Bazen sıkılmayı seviyorum, bazen sevmiyorum - bu, içinde bulunduğum halet-i ruhiyeye bağlı. Herkes bunun nasıl olduğunu bilir, kimi günler saatler boyu oturup pencereden bakarız ve kimi günler bir saniye bile yerimizde duramayız. Çoğu kez bana “sıkıcı şeyleri seviyorum” dediğimi hatırlatırlar. Pekâlâ, bunu dedim ve böyle düşünüyordum. Ama bu, bu şeylerden sıkılmadığım anlamına gelmez. Tabii ki, benim sıkıcı bulduklarımı illâki başkaları da sıkıcı buluyor değil, çünkü ben televizyonda asla popüler yayınları izlemeye dayanamam, zira bunlar esasen daima aynı kurgular, aynı planlar, aynı montajlar olur. Görünüşe göre, insanların çoğu, ayrıntılar farklı olduğu sürece aynı şeyleri izlemeye bayılıyor. Ama ben tam tersiyim. Eğer bir önceki günkü şeyin aynısını izlemek için oturursam, bunun esasen aynı şey olmasını istemem - bunun tam olarak aynı şey olmasını isterim. Çünkü aynı şeye ne kadar çok bakarsak, anlam o kadar çok ortadan kalkar, kendimizi o kadar iyi ve boş hissederiz.

“A Philosophy of Boredom”, Lars Fr. H. Svendsen. Çev.: Murat Erşen

İnsan ölmek için ne acılara katlanıyor.

“Le Lys dans la vallée”, Honoré de Balzac. Çev.: Tahsin Yücel

Can sıkıntısından insan neler neler uydurmaz! Zaten altın iğneler de can sıkıntısından batırılmaktadır, daha bu kadarıyla kalınsa çok iyi. İşin kötüsü, (Bunu da gene ben söylüyorum.) bakarsınız, altın iğnelere sevinenler bile çıkar. Çünkü insanoğlu ahmak bir yaratıktır, hem de görülmemiş derecede... Daha doğrusu ahmak değil de nankördür, eşine rastlanmayacak kadar nankördür. Çünkü, sözün gelişi insanlar demin anlattığım mantık düzeninde yaşayıp giderlerken, bayağılığı yüzünden akan, daha doğrusu gerici, alaycı bir beyefendi ansızın ortaya çıkıp elini böğrüne dayayarak, hepinize: “Ne dersiniz beyler, şu mantıklılığa bir tekme vurup bütün logaritmacıları bir anda cehenneme yollasak da, gene eskisi gibi ahmakça, başımıza buyruk yaşasak nasıl olur?” diye bağırırsa hiç şaşmam! Onun böyle bağırması gene neyse, ama peşinden sürüyle geleceklerin çıkması insanın zoruna gider. İşte insanın yaratılışı budur.

“Zapiski iz podpolya”, Fyodor Dostoyevski. Çev.: Mehmet Özgül

Cornelius ansızın gözlüklerini çıkararak,

-Tanrı evrenin ressamıdır.

Sonra da, sesini alçaltarak büyük bir acıyla,

-Tanrı'nın kendisini manzara resmi yapmakla sınırlamış olması ne büyük talihsizliktir Başkan Bey, dedi.

“Nouvelles Orientales”, Marguerite Yourcenar. Çev.: Hür Yumer

On iki yaşındayız. Bütün aşıklar on iki yaşındadır, yetişkinlerin öfkesi de bundan kaynaklanır. Onun gülüşü, benim gözümde diğer tüm gülüşlerden farklı olmaya başladı, şimdiye dek hiç kimsenin böyle güldüğünü duymadım, tek bir akışla, başın arkasından gelen bir gırtlak şelalesi adeta, sırttan, profilden, aşağıdan ve yukarıdan gelen bir gülüş, sebepsiz bir sevinç gülüşü, yalnızca var olmanın sebep olduğu bir gülüş, gerisinin canı cehenneme.

“Passion fixe”, Philippe Sollers. Çev.: Pınar Yasemin Akan

En kötüsü, şimdi, yakında veya uzakta hiç kimsenin olmaması

“A la lumière d'hiver”, Philippe Jaccottet. Çev.: Halil Gökhan

"Sular insanlar gibi geçiyor aklımdan."

2011-12-31T18:29:00.000+02:00

U2 – Springhill Mining Disaster

Maximilian Hecker – Grandiosity

Koria Kitten Riot – I've Seen It All

The Blue Nile – Tomorrow Morning

John Maus – De Torrente In Via Bibet

The Third Eye Foundation – Anhedonia

Debate Team – Nobody Learned This Song

Eric Margan & The Red Lions – Old Man River

A Winged Victory for the Sullen – Steep Hills of Vicodin Tears

Castanets – No Light to Be Found (Fare Thee Faith, the Path Is Yours)

“Yeni bir yıl. İyi dinlemeler.”

"Her şeyi bir yana bırakıyoruz söylene söylene."

2011-09-22T15:14:00.000+03:00

“Fakat insanlar hiçbir şey bilmeyecekler.”
Max Ernst

Arrosa – Thank You

Sophia – Directionless

Last Harbour – Serpents

Fosdyk Well – Archover

Wayne Harriss – Anymore

Clogs – Thom's Night Out

Troy von Balthazar – Dogs

Bluetile Lounge – Ambered

Jont – Another Door Closes

Matt Elliott – The Guilty Party

Pat Metheny Group – Au Lait

Radiomanila – Strange Carousels

The String and Return – Picture Ends

Dream City Film Club – Porno Paradiso

The Gentle Waves – Falling From Grace

DeYarmond Edison – Jackson and David

Grand Archives – Torn Blue Foam Couch

Taro Iwashiro – Recollection Of Homicide

Low & Dirty Three – Down By The River

Au Revoir Borealis – After the Snowstorm

Two Bicycles – I'm Not Afraid To Wait For You

Clint Eastwood & Jamie Cullum – Gran Torino
Tram – Now We Can Get On With Our Own Lives

The Antlers – Every Night My Teeth Are Falling Out

Grace Cathedral Park – Latter Day Love Affairs and Everything Else You Would Hope To Forget

“İyi dinlemeler.”

"İnsan doğduğu günleri iyi bilmeli."

2011-08-20T01:08:00.002+03:00

Veda alâturka bir sözcük olmasaydı ağlanabilirdi.

Şarkın bitene kadar buradasın.

Boutès..

2011-08-01T18:50:00.008+03:00

XIV

Müzik bizi güçlerimizin üzerindeki bir iğvayla baştan çıkarır. (En azından, onun karşısına çıkarmayı akıl etseydik, dilsel ruhumuza özgü tartımlardan devşirebileceğimiz güçlerin.)
Ağlayarak, acıdan kıvranarak, kendimizi bizi kuran şeyin içine batırıyoruz.
Müzik ilk yaşamsal koşulu olarak bedeni çeker.
Nasıl ki somon balıkları zıplarlar, yetişkin hayatlarının tüm süresi boyunca ırmakların tartımlarının ve akışlarının tersi yönde ve denizin dalgalarının devrilişine karşı doğdukları kaynakla buluşmak üzere hep yukarıya doğru çıkarlar; nasıl ki orada doğdukları için orada zevklenirler ve bıraktıkları yumurtalar (aphros) onları yeniden üretirken hemen anında da onları ölümleri içinde bitirir.
Aynı şekilde bir insan da yaşamının başladığı, varlığının geliştiği, bedeninin cinselleştiği, dünyada yeğleyeceği şeyin başlıca tatlarının hiç değişmeyecek seçiminin yapıldığı ortam olduğu halde, eğer yeniden ana rahmine dönseydi yaşayamazdı.

* * *

Kendini yineleyen, ayaklandıran, kendine dönen ve ilerleyen ve ilerlemek için kendine geri dönen denizin karşısında sessiz kalmayan var mıdır? Onca müthiş bir şekilde dalgalar boyunca, ayaklar son dalgacıkların, ayaklar deniz kabuklularının, bir çırpıda ayak parmaklarının arasına giren ve geri çekilirken onları emen su kanalcıklarının içindeyken, türlü deniz salyangozunun ölü kabukları, beyazımsı köpüğün (aphros) arda kalanları, sübyenin kırık kemiği, dağılan kum tanecikleri, terleyen ıslak izler, ölü denizyıldızının kolları, esmer yosun parçaları arasındayken, suskunlaşacağına şaşırmayan, kendinden geçeceğine kendine gelmeyen var mıdır?

Sesli yinelemenin zamanın içinde içeren işlevini yerine getirdiğini ileri sürüyorum.

Müzik işte böylece fışkıran zamanın ve durmadan tekrarlayan Tarih'in ortasındaki patetik zamansal adacık olur.

Olivier Messiaen şöyle demiş vaktinde:

Bach = .
Beethoven = ;
Brahms = ?
Berlioz = !
Boulez = ...

Bu incelikli ve sırlı tavrın/tanımlamanın bir benzerini, her şeyin müzikle başladığı ve yine müzikle bittiği bu lirik mit'te hissedebiliyoruz: Orpheus'un kitarasından, ölümü öncesi Scelsi'nin Haydn'ın mezarında yaptığı saygı duruşuna, oradan Schubert'e ve Sappho'nun mağrur intiharına değen gerçekten keskin bir cam bu. Üstelik, finaline gizlediği “Her müzik kaybetmiş olduğumuz biriyle ortak bir şeye sahiptir” cümlesiyle aklımı alan Quignard'ın, bizi müziğin, müziğin o dönüşsüz, sıradışı ölümcül çağrısının kaynağına götürdüğü nefis bir kısa roman olarak da arzedilebilir Boutès. Villa Amalia'dan sonra okuduğum bu ikinci kitabından hafif bir 'Feux' tadı almak olası iken, Homeros'un Ege'sine, Antik Yunan'ın kimi unutulmuş kimi baştacı edilmiş isimlerine belki sıkılarak bakacaksınız ama pişman olmayacağınızı söyleyebilirim.

Evet, şimdi lütfen, müziğe suyun içinden bakınız.

Bûf-i Kûr..

2011-07-01T16:02:00.004+03:00

Gerçi evvelce, sağlığım yerindeyken, birkaç kere ister istemez yolum düştü camiye, ve kalbimi camideki diğer insanların kalpleriyle birleştirmeye çalıştım, fakat gözlerim duvarlardaki çinilerde, nakışlardaydı, onlara bakarak tatlı hayallere daldım ve elimde olmadan, böylece bir kaçış yolu buldum kendime. Dua sırasında gözlerimi yumdum, ellerimi yüzüme kapadım, bir gece yarattım kendime, bu gecenin karanlığında, bir rüyada gibi sorumsuz, kendi duamı okudum. Fakat sözcükleri huşu içinde söylenmedi bu duanın. Çünkü ben Tanrı'yla, Yüce Varlık'la değil, sevdiğim tanıdığım birisiyle konuşmaktan hoşlanıyordum! Çünkü benim çok yükseğimdeydi Tanrı.

Sıcak, nemli yatağımda yatarken bütün bu sorunlar önemini kaybediyordu. Tanrı gerçekten var mı, yoksa kutsal imtiyazlarının korunmasını gözeten bu yeryüzü güçlüleri tarafından, vatandaşlarını daha da rahat sömürebilmek için, kendi tasarılarına göre mi yaratılmıştır; yeryüzünün gökyüzüne bir yansıması mıdır; bu gibi şeyleri artık umursamıyor, ben yalnız sabaha çıkıp çıkmayacağımı bilmek istiyordum. Ölümün karşısında mezhebin, imanın, itikadın ne kadar gevşek ve çocukça olduğunu hissediyordum. Sağlığı yerinde ve mutlu olanlar için, eğlencelik şeylerdi bunlar. Ölümün ve çektiklerimin korkunç gerçeği karşısında, kıyamet günü üzerine, ruhun ahretteki mükâfatları üzerine bana telkin ettikleri şeyler, tatsız bir aldatmaca oluyordu. Bana öğrettikleri dualar, ölüm korkusu karşısında etkisizdiler.

Philippe Soupault, André Breton gibi dadaist, sürrealist tuhaf adamları bile etkilemiş, ilk modern Farsça roman olma özelliği taşıyan Necatigil çevirili ve Bozorg Alevî sonsözlü kusursuz eserinde böyle diyor "Vejetaryen Acem Kafka'sı".

Yazmasam duramazdım, duramadım yazdım. Okumasam yazamazdım, okudum yazdım. Okuyun duramayacaksınız.

Büyük Saat..

2011-06-12T01:31:00.000+03:00

sayılar

Nasıl çoktuk - iyiydik, nasıl kalabalıktık - bolduk
Bir tuz ve bir sakal.
Durakta...

Yaşayan bir kediye ağıt. Sonuç.

Sevinçli şapkalara, tüylü kumaşlara, bir adamın son
evine bir çalgıdır bıraktığımız. Sonuç.
Ey - ey, siz, bütün gemilerin kocaman kaptanları. Sonuç.
ey en güzel ölügemici,
Sinemalar, defterler, yollar doldu bizimle.

Gelişen bir ağıt.

Askerler ve mızıkacılar için. Sonuç.
Kimbilir aşk nerde oteller nerde..
Artık ellerimiz kimbilir hangi güvertede, karanlık
geceyi bir suyla açıklamaya çalışıyor. Sonuç.

Gelişen bir ağıt.

Ben 11'le gideceğim sen 17'yle mi?..
Sen beni seversin
atlar öldüğünde ve
şapkam başka olsa bile...

İşte. Bölündük belli olduk.
Durakta.

Ahd-i Atik, III. Kısım, Her Pazartesi

Bir Şeyler Eksik..

2011-05-18T17:07:00.000+03:00

"Her eş bir ekrandır."

Çok Bilmiş Özne..

2011-05-11T13:28:00.003+03:00

Adama sormuşlar: "Sizin evde kararları kim verir?" Adam, "Büyük kararları ben veririm, küçük kararları karım verir," demiş. "Karınız hangi tür kararları verir?" diye sormuşlar, adam "Mesela," demiş, "hangi evde oturacağız, hangi yemek odası takımını alacağız, kaç çocuk yapacağız, işte bu gibi kararları karım verir." "E, peki," demişler "sizin verdiğiniz büyük kararlar hangileri?" "Vallahi," demiş adam, "İsrail-Filistin meselesi nasıl çözülecek, İran'a nükleer araştırma izni verilsin mi, ABD Irak'tan ne zaman çıksın, işte bu tür kararları da ben veririm."

Söz konusu adamın George W. Bush olmadığını varsayarsak, bu fıkra 1960'lardan beri Türkiye'de "sosyalist", "komünist" ya da "Marksist" dediğimiz kesimlerin serencamını anlatmada eşsizdir. Aslında 1960'lar sınırını koymak bile gereksiz: (Eski) TKP'nin kuruluşundan beri Türkiye'de sosyalist ve komünistler "küçük", gündelik işleri CHP'ye ve 12 Eylül 1980'den sonra da onun yerine aday olan çeşitli Kemalist/"sol"/sosyal demokrat partilere havale edip, kendileri "büyük", küresel meselelerle uğraşmayı tercih ettiler. Politikanın önemini ısrarla vurguladılar, ama kendileri asla ve asla politika yapmadılar. Bunun (sınırlı) bir istisnası TİP'in 1965-69 döneminde TBMM içindeki çalışmasıdır. O dönemde bile TİP tarihi kopuşlar tarihi oldu: Gündelik, sıradan politikayla uğraşmayı bir türlü kabullenmeyen, içine sindiremeyen "radikal" gruplar birbiri ardına TİP'ten koptu, marjinalleşti. Gündelik, sıradan politika içinde kendine yer beğenmeyen sosyalist ve komünistler, insan hakları ve düşünce özgürlüğü, Türkiye'nin ekonomik ve politik (yeniden) yapılanması ve dış politika gibi "küçük" konuları doğrudan doğruya CHP'ye ihale ettiler. CHP'yi beğenmemekten asla vazgeçmediler, ama pratik politik gündemlerini de onun pratik politik gündemiyle sınırladılar.

"Sol" Sona Ererken, syf. 127-128

Son zamanlarda blogdaki alıntılardan da anlaşılacağı üzre, "En çok kimi okuyorsun?" diye sorulsa Bülent Somay yanıtını veririm. Seçimlere 1 aydan az bir süre kaldı, gurbetçiler için havaalanlarına kabinler ve sandıklar tahsis edildi. Calvino'nun "Sandık Gözlemcisinin Uzun Günü" adlı kitabı yakın zamanda Burak tarafından bana önerilmişti, ben de bu seçimlerde sandık gözlemcisi olacak bir komşuma önerdim (kısa ama etkili bir kitap). Bu alıntıyı aktarırken aklıma önceki seçimlerde plaj havlusunu, şemsiyesini, şezlongunu terk edemeyen ve millî iradeye zerre katkısı olmayan "aydın" kesim geldi. Pis pis sırıttım. Somay'ın kitabında "Garp Mukallidi Züppe" ile "Kemalist Özne" diye tanımladığı iki tip arası bir yerde seyreden şu elitistler ordusu yani; neyse.

Seçim sonuçları üzerine babamla iki kasa birasına iddiaya girdik: Artık ya kederden ya zevkten. Tek yol alkol!

"Sanki ilk gözyaşının tarihini buldum, üstünü çizdim."

2011-04-16T02:27:00.001+03:00

Bardella – Liza

Coil – Tattooed Man

Brittle Stars – Souvenir

Rex – Audrey La' Mort

mon insomnie – keep love

Sports For Kin – green line

BélMez – Navas de Tolosa

Peril Hill – Vapours in August

Cobolt – Wild Indian Summers

Acetate Zero – Imperial Climb

marché la void – them as pyros

Tren Brothers – Gold Star Berlin

The Gentleman Losers – Laureline

Lift to Experience – Waiting To Hit

Skywatchers – Keep Watching The Sky

Alamooga Esinlenmeler – Rast Saz Semaisi

Pinetop Seven – Born Among the Born Again

Mystic Chords of Memory – Berry Creek Falls

Portishead – Theme From 'To Kill a Dead Man'

Lo Fine – My Favorite Illusion (Not For Us Two)

Marianne Faithfull – Who will take my dreams away

The Real Tuesday Weld – The Day Before You Came

The Dream Academy – Please Please Please Let Me Get What I Want

Godspeed You! Black Emperor & Low – Do You Know How To Waltz?

Appendix Out – second perthshire house song + round reel of eight + twelve of them + hay bale blues

“İyi dinlemeler.”

Bréviaire du Chaos..

2011-04-16T02:19:00.000+03:00

“Umut ettiğimiz için ölüyoruz, inandığımız için ölüyoruz.”

Tarihin Bilinçdışı..

2011-03-11T15:43:00.001+02:00

Türkiye'de 1980'ler ve '90'lar boyunca işlenen faili meçhul cinayetleri de toptan bir açıklamaya tabi tutabiliriz (ve bu da gene belirli bir analiz düzeyinde bir anlam taşır), ama derin devlet, öldürme yetkisi verilmiş özel timler, öldürme yetkisi verilmiş gayri resmi timler, bunların kendi adına çalışan kesimi, vs gibi unsurlar da işin içine katılınca o toptan açıklamanın özel durumlar için bir anlamı kalmaz. Belki de bir özel tim polisi, 'teröre karşı mücadele' genel planından bağımsız bir biçimde, o gece canı sıkkın olduğu için, arkadaşına bozulduğu için, ya da yalnızca keyif için işlemiştir bir cinayeti. Ya da savaş durumundaki er (ki sizin benim gibi biridir o da), karşı dağdaki 'düşmanı' öldürecektir öldürmesine, ya da en azından o yöne doğru ateş edecektir; ama hangi 'devlet politikası' öldürdüğü adamın cesedinin üzerine ayağını basıp aslan avcısı gibi poz vermesini gerekli kılabilir ki? Burada da iktisadi/politik nedenselliklerin açıklamakta yetersiz kaldıkları bir fazla vardır, o da 'keyif' kelimesiyle karşılamaya çalıştığım jouissance'dır.

Kendi deyimiyle bir nanosaniye öncesini de geçmiş olarak kabul ederek, bilimkurgu, gotik, polisiye, bilim, Lem, Žižek, Lacan diyor ve tarihe Freud'un gözünden, Sherlock Holmes'un pertavsızından bakıyor Somay. Kalemi susmasın dilediğim üstad, popüler kültür üzerine düşünür ve yazarken, okura bir geziyazısının rahatlığını ve zenginliğini sunuyor. Okunsun derim.

"History is his story."

2011-03-08T01:44:00.000+02:00

1911 - Dünya Kadınlar Günü ilk kez kutlandı.

2003 - Recep Tayyip Erdoğan, Siirt'te yapılan yenileme seçimlerinde milletvekili seçilerek TBMM'ye girdi.

2011 - Dünya Kadınlar Günü yine de kutlu olsun.

"İnsan sevdi miydi buna bir çare düşünmeli."

2011-02-07T18:16:00.001+02:00

Furniture – love me

Little Annie – Lullaby

P:ano – Animal Friends

Tvärvägen – September

Chinawoman – Party Girl

Smog – I Was a Stranger

Tom Freund – Trondheim

David Sylvian – Nostalgia

Daníel Ágúst – Sparks Fly

Grand Salvo – Snow Falls

Grizzly Bear – Ready, Able

Richard Galliano – Oblivion

Charles Atlas – Neither/Nor

Ben Weaver – wings as knives

Boy in Static – Candy Cigarette

Margo Guryan – Sunday Morning

Scars on 45 – Beauty's Running Wild

Element of Crime – Kaffee und Karin

John Alexander Ericson – Radioactivity

M. Craft – I Got Nobody Waiting For Me

The Soft Hills – Hills Like White Elephants

Lanterns On The Lake – I will lay you down

The Mural and the Mint – The Part I Hate Most

It's Immaterial – Driving Away From Home (Jim's Tune)

We Were Promised Jetpacks – It's Thunder And It's Lightning

“Afiyetler.”

Şarkı Okuma Kitabı..

2011-01-22T15:47:00.002+02:00

"Erkek için iktidarı kurmanın ve korumanın çeşitli yolları var dünyada: Milletvekili olursunuz, başbakan olursunuz, sanayici olursunuz, polis olursunuz, ne bileyim, general ya da işkenceci olursunuz. Bunların hepsini kadınlar da yapabilir, ama bu yollarla 'iktidar sahibi' olamaz büyük çoğunluğu. Güç edinirler belki, ama iktidar edinemezler. Politik, psikolojik ve biyolojik çağrışımları bünyesinde toplayan bir kavram olarak 'iktidar' erkeğe özgüdür. Kuşkusuz kadınların da bu 'iktidar'la ilişki kurma yolları var, ama daha dolaylı; dolaylı olduğu için de hem şiddet daha sıkı bir kontrol altında bu ilişkide, hem de mekanizmaları daha iyi gözlenebilir, daha iyi anlaşılabilir.

Erkekler için 'iktidar' daha bebeklikten çıkar çıkmaz devreye giren, psikolojik kuruluşlarında çok daha köklü bir yer tutan bir kavram. Temelinde de elastik, büyüyüp küçülebilen bir et parçası var. Ya da en azından erkeklerin büyük çoğunluğu buna inandırılmışlar iki-üç yaşlarından beri. Herkesin bu kadar şiddetle inandığı bir şeye de gerçek olmaktan başka çare kalmıyor tabii."

Bülent Somay, hayatını etkileyen şarkılardan biri olan Famous Blue Raincoat üzerinde düşünürken derinlere iniyor/indiriyor. Mozaik'teki yıllarını da hesaba katarak, şarkı sadece şarkı değildir, diyor bir kez daha. Manifiesto, Suzanne, Fragile, Here Comes the Flood ve diğerleri. Okuyun isterim bu kitabı.

Sleep Has His House..

2011-01-20T15:56:00.000+02:00

"Zamanla, yağmurun bana ne söylediğini anladım."

Echo's Bones..

2011-01-07T20:01:00.001+02:00

"ne yapabilirdim dün ne yaptıysam aynını ve evvelsi gün"

"is it not better abort than be barren"

2010-12-30T21:37:00.002+02:00

Arco – Lullaby

Slowdive – Alison

Pia Fraus – In Mind

Havergal – My Heart

Idaho – To be the one

Bedhead – The Present

The New Year – Folios

Lord Cut-Glass – A Pulse

Pumuky – Dummies in love

Beach House – Take Care

Elephant Micah – Loon Call

Air Formation – Cold Morning

Ratatosk – The Dismal Science

Camberwell Now – Know How

The Very Hush Hush – Ex Adult

Robert Francis – All Of My Trains

Art of Fighting – less than an instant

Maximilian Hecker – Daze of Nothing

The Tea Party – A Certain Slant Of Light

New Model Army – Queen Of My Heart

Sidsel Endresen & Bugge Wesseltoft – Try

Pleasure Forever – This Is The Zodiac Speaking

Joel R.L. Phelps & The Downer Trio – Alita Aleta

Will Johnson – Just to Know What You've Been Dreaming

Les Petits Chanteurs de Saint-Marc – Vois Sur Ton Chemin

“Enfes yıllar. Sevgiyle.”

Kamera Obskura..

2010-12-23T04:00:00.000+02:00

"Ölümlü neşe!"

Photocopies..

2010-12-09T03:27:00.001+02:00

"Hayatta hiçbir şey kaybolmaz, dedi rahip."

The Clientele..

2010-12-05T11:31:00.001+02:00

"God Couldn't Save The Clientele!"

A Hora Do Diabo..

2010-12-04T01:55:00.000+02:00

"Dipsiz Derinlik'te de büyük jeolojik değişimler olur."

Hard Ground..

2010-12-01T00:59:00.005+02:00

Onlara "Hang down your head" de Tommy. Evsizlere ev ol.

Ölüm mü? Ne buluş!

2010-11-30T20:01:00.000+02:00

"Birkaç kez sabah oldu sandım. Değilmiş."

"uzanır ağladığım yanıma"

2010-11-27T03:47:00.011+02:00

Yanına uzanacaktım, kalkmışsın;
Bir sahte gülümseyiş kalmışsın.

H.Y.

Babamla askerlik şubesine gittiğimizde dünya durdu. İrrasyonel her şeyi topladığımızda rasyonel bir sonucu vardı. Örneğin su 25 kuruştu ve susuzluğunuzu gideriyordu. Şube içerisindeki tabelada "Bu bina içerisinde 7 yıl 11 ay 15 gündür hiçbir olay olmamıştır" yazıyordu. Orada olmam bir olaydı. Koşuşturan kalabalığa sırıttım. İntihar etmeyecektim. Ordu ile aramın iyi olması gerekiyordu. Gururlanmaları sürmeliydi. Kederle sigara içen yaşıtıma baktım. Palaskası özgürlüğünü sıkıyordu ve tepkisizdi. Sonra mesleği imza atmak ve mühür basmak olan personel albayın gözlerine diktim gözlerimi. O tanıdık rehavet ve baba yadigârı pişkinlik. Apoletlerden fırlayan narsisizm, emir verebilme yetkisi ile şişen sahte egoya duyulan hayranlık, Viyana kapılarına dayanan atalardan kalma bastırılmışlık. Aslında başka şeylerden bahsedecektim. O zor bir fiildi. Umarsız ânlarından damıtıp dobartınca, edebî tınılara sarıp bir de meygun, insan kendini bir şey sanıyordu. Hepitopu gitmekti. Kişisel tarihlere palazlanarak eklemlenen kriminal inzivalarla; 'uzaklık bakımından uzak' olmak. Benden ne vakit bir şeyler gitse (vücut çalımlarımla şık ayak hareketlerim gittiler) kalben acı duyuyorum. Yumruk büyüklüğünde bir bungunluk. Sonra geçiyor. Unutuyorum, görmüyorum, bilmiyorum, saymıyorum. Kendinizi keman sanmanızı sağlayan insanı da unutabiliyorsunuz, aslında bigâne bir odun olduğunuzu hatırlatan insanı da. Ne yüzü kalıyor, ne sesi, ne kokusu. İz yok. Yalnız sen ve o: Şimdi 'biz' yok.

Boş koy. Yayvan ağızlardan dökülen her cümleyi hayra yor. Bana general gibi gülümse, kâğıt önünde, imzayı at, mührü bas, sırıtmadan yolla; kuralına uyduğum oyunları kaybetmesini iyi bilirim ben. Kendine de bir içki koy, eskidendi, güzel içerdin sen.

Cioran!

2010-11-20T00:54:00.004+02:00

Onunla durakları paylaşıyoruz. 55T'nin kimi zaman yorgun kimi zamansa enerjik yolcularıyız. Kalabalıkta, tıkış tepiş. Farklı yönlere gidiyoruz. Gözleri görmediği için ona yer veriyorlar. Sevimli samimiyetiyle Ayakapı'dan Ömer Hayyam'a kadar konuşuyor. İnsanlar ona bakıyor; kuyruğa girmesine, otobüse binmesine, sonra muavinle selamlaşıp şoförden helâllik istemesine. Bakıyorum, durakları sayıyor. Artık ben de sayıyorum.

Bak yok yere insanı üzen o tarafın Cioran. "Bende tehlikeli bir şeyler var" diyen Hamlet'e dönmek iş değil, işten hiç değil. Yaşamın kurtarılması gerektiğini vahyettikten sonra o yaşamdan sağ çıkılamayacağını söyleyip çekip gitmenin erdemi nerede? Tüm tutarsızlığınla saldırıp, kayıtlara geçmiş, unutulmaya çalışılan ne varsa su yüzüne çıkarman? O mu kör ben mi? Hangimiz daha az görüyoruz? Hep kalabalık, daima durakları saymak. Yol sürer mi?

Cevabını hiçbir zaman söyleyemeyeceksin.

Yahu delirme!

2010-11-07T21:12:00.005+02:00

Çok sevdiğim adamlardan birinin kısa bir süre sonra askere gideceğini düşündükçe hatırlıyorum: Ben devlet fikriyle uyuşamıyorum. Bir süre sonra diğeri gidecek, sonra diğeri, sonra ben, sonra diğerleri. Bilmedikleri kentlerin bilmedikleri dağlarında bilmedikleri silahlarla bilmedikleri yerlere yollanacaklar. Olayın sevmekle ilgisi yok, olayın herhangi bir şeyle ilgisi zaten yok. O güzel insanlar o güzel mayınlara basıp ölecekler de, sefere mi çıkıyorduk be Türkiye? En verimli çağ diskuruna kaydırmadan retorik soramayınca sonra, bu gırtlağımı balgam gibi tıkayan total absürditeni gıdısından öpüp gadasını almayınca olmuyor; "Saçmalık!" diye bağırmadan kös kös oturunca olmuyor.

Bil isterim ki bize hiçbir şey vermedin, vermiyorsun ve vermeyeceksin Türkiye, mutlu musun? 4 darbe 81 şehirsin, gururlu musun Türkiye?
Toplu taşıma araçlarına geriliyorum. Metrobüsünle minibüsünle, fünikülerinle otobüsünle insan taşıyorsun Türkiye. İnsan gibi taşı.
Politikacıların mizahçıların, kuşe yazarların köşe yazarların hep kötü. Ne filozofun ne peygamberin, ne sinemacın ne bilimadamın var. Hem nasılsa çizerlerin de yanlı, sen de yancı ol ve kıraathanelerde sabahla Türkiye.
Türkiye gastrit, reflü, alkolizm derken ben fena oldum (küçük İskender'e de özendim sana mektup yazıyorum). Sağlık sektörümün ebesine hallenildi. Sabahların cırcır - akşamların sistit - gecelerin basur. Yollarında çalışma var başkentini sel basıyor. Sen teğet deyince ferahlıyorum, çift dipli resesyon umrum olmuyor, sana güvenim hep tam Türkiye.
Başımı örttüm. Kocaman bir buffalonun kıç derisini geçirdim başıma. Ne o olmadı mı, sen benim dinî inancıma nasıl karışırsın Türkiye? Babam beni okula gönderir gerisi onu ırgalamaz da, seni ne diye burgalar sevgili Türkiye?
Beni denizfenerlerinden ve insanî yardımlardan, beni organ bağışlarından ve ithal uskumrudan da sen, bizzat sen soğuttun Türkiye. Kurultayların soğuttu, hastanelerin, banka kuyrukların, kalabalığın suçun kirliliğin soğuttu. Halkı askerlikten soğuttun: Freon gazı gibisin, serinledik Türkiye.
Sen rakıya zam yaptıkça daha çok içer oldum. Binalarımı Veli'ler Göçer'tince pıstım da sustum. Düşünce parklarında uyudum, düşününce nezaretinle duruldum. İlk elektriği çükünde tanımış çocuklarına, hüviyetinde doğum yeri 'mağara' yazan çocuklarına, yani ona, şuna, bana, yahu 4 deniz 7 iklim sundun gönlümüzü aldın da, coğrafyanı bi' tam'layamadın be Türkiye.
Sınıflar yarattın çalışkanlar sınıfına konser bileti dağıttın; savaşlar yarattın beynimizi dağıttın. Kerhanelerini aç da birbirimizi dürtmeyelim Türkiye.
Beni ikiye üçe gürcüye böldün: Trenlere binemiyorum. Kafamı kaldırsam doğu: adres soramıyorum. Sarayların var paşaların var, hepiniz koca koca adamlarsınız; enter'ım kaybolunca yazı yazamıyorum Türkiye.

Nöbet tutulacak, sen iyi uyu.

Sen sisli, biz şiirsiz; umarım görüşürüz Türkiye.

"Sanki hiç kimselerin kullanmadığı bir gün kalmış bana."

2010-10-17T01:52:00.007+03:00

"Acılar da yanılabilirler."

Elias Canetti

Baktığımda, eskiden buraya ayda yazdığımı, şimdi yılda yazmıyorum. Az yazmak. Sanalda daha az görünür olmak. Hayatın her alanına sızan bu kudretli illüzyona bağlandığın kanalları azaltmak. Teberük içinde adı geçen biri hâline gelmek, diyorum: Bundan fazlasıyla memnunum. Heves yerini vakara bırakıp da seni 'reel' sayılana sızdırdığında, "Hass,. siktir!"e çok yakın o ilk reaksiyonun telaşıyla yaptığın dinamik analizler, geçmiş görüntülemeleri, memo kayıtları arasında bir şekilde değer sınıflandırmasına gidiyor insan. Eski ile yeni kıyasında 'ne iken ne olmaklık' kafasına girip üzeri karalanmışları kokluyorsun: O okul, o arkadaş, o ev, o durak, o kitap, o film, o sevgili, o sinema, o konser, o her-ne-ise-işte; artık yok ("Fink atmak"; grev bozmak ve ortam gammazını def etmekten geliyormuş. Seyahatname yazdığım, hür seyyahlığın, flaneur tipi aylak yaşam modlarında sosyalliğin dibinden kum çıkardığım öğrencilik yıllarımda hatırı sayılır miktarda incitmişim bu tabiri. Özrümün kabulünü arz ediyorum).

Zihin bu, uyarlayıcı olarak çalışıyor. 'Mantar pano plâncılığı'nda hakettiği suni değeri alan gelecek beklentileri, limiti belirsiz gereksinimler, akşamdan suya yatırılan hayâller arasında mekik dokurken muhasebesi ıskalanan onca hata ve noksanı masaya koyduktan sonra kendine kızıp artık olmayanların artık olmama nedenleri üzerine kesik kesik kafa yoruyorsun. Önceden de demiştim: ne mutlu ki bir noktada herkes kadar acizim. İlişki müştereğinde problemli ve dizginlenemez davranışlarımdan mülhem çok falsom oldu - olmaya da devam edecek. Haşyetle uyumluyum, şükür ki kamusal alana sirayet etmiş türlü hırgürden azade kalmamı sağlayan bir beyin sahibi olmamdan kelli, tek zararım kendime. Evet, az yazmaya başladım. Az yaşadığımdan mı, az sevip az ağlayıp az göründüğümden mi, yani azaldığımdan mı, diye düşünürken yüzüme karşı umarsızca "Çok içtin, çok saplandın, sen artık çok oldun!!" diyen o pantolon paçalarımı görmemi imkansızlaştıran türk kası'mla göz göze geliyorum (Kendisi 'yerini sevdi'ğinden, diyet perhiz hak getire. Sevgili TSK, istediğin sorundan başlayabilirsin ama önce bunu hallet). Bira şişesine takımyıldızlar yapıştıran uzun saçlı, rastalı, sorumluluksuz çocuk olarak kalamamışlığın sindirimi zor hazzını takip eden sudkostik ofis hayatı ile 'işgören' apoleti takınca birden, değişim ile 'müsekkin', farklılaşma ile 'kendi hâlinde' birine evrilince avazımı çıkartmaya and içiyorum: Telesiyejle Mars'a çıkıp vermut içme dönemi de 'artık' yok. Dün orada, sahil banklarına şargoz yapılan cam şişelerden kırık hatıralar çiziktirirdik. O yok. Dün çakıltaşlarını bileyleyen avuçlardan, dün orada, dondurucu hayrat sularına sunulan yaralı dizlerden, yine dün, parmakları kesik eldivenlerle flörtteki sigaralardan dönderiyorum. Yakası kaldırılmış paltolardan, gönülsüz ulaşılan yokuşbaşlarından ve rüzgârının boyunbağlarını dövdüğü az helyumlu güney sokaklarından devşiriyorum. Dün orada, ölmemek için herhangi bir neden bulamayanların tundrasında, sistit eden mola yerlerinin ve benzin istasyonlarının; hatırlar mısın parasızlık konforunun ve şans namına günaşırı kırılan aynaların; mabadımıza usulca sokulup Timsah misali giriş yapan -Celal Birsen marka-şemsiyelerin insafsızlığında duraklıyorum. Dün vardım. Permilerine sığındığım trenler vardılar. Vade tarihi dolmuş saçlarında sincap kovalayan ellerim bıçkındılar. Yani, uzun bir çağ geçti. Bundan sebep vanası bozuk çaresi yok: Gözlerime engel olmuyorum.

Baktığımda, eskiden buraya ayda yazdığımı, şimdi yılda yazmıyorum. Az yazmak. Kendini azarlamak. Kadraj dışı heyecanları az az anımsamak. Orada olup, o fotoğrafa dahil olmamak. Pek tebessüm edememek. Hayata karşı hatırda kalır bir duruş sahiplenememek. Belki sahiplenmeme özgürlüğü, belki kendine konduramama. Unuttuğumuz kadar hatırlanıyoruz. Tanımlandığımız, çuvallara sokulduğumuz, sıkıfıkı akıllara düştüğümüzde hangi kabın şeklini giyindiğimiz, ne olduğumuz, nasıl olduğumuz derken sancılı, uzun bir çağ geçti. Dün bazı yaralar vardı, her yarayı ayrı bir kutuya koyup kaldırınca geçmiyor. Deneyeceğim. Artık diye bir şey yok.

Bugün kendimi seviyorum.

Yarın iyi biri olacağım. Yarın iyi biri olacağım. Yarın iyi biri olacağım.

"Müziği işitmedim, ama dans ediliyordu."

2010-10-04T19:12:00.004+03:00

İnsan, her gün uzandığı yatağın, serin, rahatlatıcı temasını duyamayınca, yatağının sanki uzaklaşmak istercesine altından kaydığını hissedince ne yapar? Yatağına yetişmek için koşturup duran bir adam olmak istemedim. Ya da yatağa emirler yağdıran bir adam: "Gel buraya, daha göreceğim çok düş var." "Peşinden koşturma beni, yeter artık, yoruldum." Ya da "Yarın intihar ediyorum" gibi cümlelerin tekdüzeliğiyle kendinden geçen bir adam...

Feux'una taptığım Marguerite Yourcenar'ı dilimize çeviren Hür Yumer, öykülerden oluşan kitabı Ahdımvar'ın henüz üçüncü öyküsü olan Ha-Ah-Bakıh-Zukrum'da tanımlayamadığım bir mizahî tatla kucakladı beni. Onunla üniversitede aynı bölümü okumuşum; galiba ikimiz de okuduğumuzu pek sevememişiz. Sevilmeyen bir bölüm, sevilmeyen bir işi ve sevilmeyen bir hayatı getirir tahmin ederim. Bundandır ki kendimle dışarı arasına çektiğim seti inceltip gözlerimle yeryüzünü daha çok tarar oldum. Ilımlı mı, anlayışlı mı bilmiyorum; hepsi sanki kendini dev aynasında gören bir faninin yakıştırmaları gibi geliyor. Bana tahammül eden insanlar için tahammül etmem gerekenler olduğunu biliyor ve açıyorum gözümü. "Bak, bütün gözlerinle bak" diyen Jules Verne ile hatırlıyorum: Sadece güzel bir insan olmak istiyorum.

Yüzleşmeler..

2010-09-12T01:21:00.005+03:00

BİR SES

Baştan bilmiyorsan zor bulursun.

A

Hem ışıl ışıl, hem içine kapalı, takındığı bu sakınımlı tutum da ne oluyor? Bir ruhtan azı, bir bitkiden fazlası. Hem iki adım mesafede, hem uzak. Beni kendi dalgınlığımdan çekip alan dalgınlığı tuhaf.
Sırrı nerede? Ne saklıyor? Bu ölçülülük niye?

BİR SES

Ortaya serdiklerinden başka bir şey görmüyorsun. Varlığını nasıl tanıyacaksın?

A

Günün bitmesini burada beklesem...
Gece bilinci; başka türlü bir bilgi. Onu farklı algılamak istiyorum.

SES

Bu tahakkuk eden, senin kaderin, insan. Dikkat: duraksama, soru, eğilimler ufak ayrıntılardır, asıl mesele değil; asıl mesele daha ortada yok.

A

Sanki biri içimde konuşuyor, güçlü bir sesle ve ayrımsız. Narin varlık konusunda bunca karışık söz, bunca çelişki neden? Merak ediyorum... birden bu kadar yer kaplayan narin varlığın evreni, bilgisi ne acaba?

"Kendini düşünmemek bir irade sorunudur" dediği Yüzleşmeler'inde de kendine has zarif tarzına yine hayran oldum Michaux'nun. Sonuna kadar okunmayı, irdelenmeyi ve sevilmeyi hakediyor. Ölçülü ve çözümsüz gerilim. Evet, geleceğin gettosu.

...

2010-08-22T04:47:00.000+03:00

ah hayat
kendim diye terkibinde bulunduğum poz
bir kapı tarafından görüldüğüm gibisin!

Yaz Geçer !

2010-08-05T00:59:00.003+03:00

Kunek – Good Day

Fantasy Bar – Stones

Buddy Holly – Everyday

Moto Boy – Early Grave

The Verlaines – Bird Dog

*
Adrian Klumpes – Exhale
Aqueduct – Five Star Day

Sleeping at Last – Quicksand

Halves – Take Exact Revenge

The Guillemots - Train to Brazil

*

Ken Boothe – Everything I Own

Indigo Tree – iloveyoubabysweet

Los Kjarkas – Son tantas noches

Gnac – Examples of Bad Driving

Boa Morte – Darkened Doorway

*
The Music Tapes – Cumulonimbus

She, Sir – It's My Way of Staying Connected

The Orchids – An Ill Wind That Blows (Caff 7'')

Richard Hawley – Tonight The Streets Are Ours

Sparrow House – Foxes (Sighing Like a Furnace)

*
The Sun and the Moon – A Matter of Conscience

The Ladybug Transistor – Song for the Ending Day

Fury in the Slaughterhouse – Trapped Today, Trapped Tomorrow

The Foundry Field Recordings – Clones Were Made For Them But Not For Us

The Scotland Yard Gospel Choir – I Never Thought I Could Feel This Way For A Boy

İyi dinlemeler.

"olgun bir meyva gibi güleceksin zamanla"

2010-08-01T05:26:00.015+03:00

sigara ve kahveyi saymazsak evde yalnızım
günlerdir söylüyorum;
sigara ve kahveyi saysak da evde yalnızım

Seyyidhan Kömürcü, Siyah

m., insan doğru mudur? biz doğru muyuz örneğin? çepeçevre miyiz yoksa sereserpe mi? bilmiyoruz. "geçecek," derlerken onlar da bilmezler; bazen geçmez. çünkü kadınlar ve erkekler eşittir ama bazıları daha eşittir. mesela bazı geceler katrandır, bazı günler pazartesi sabahı. bazı saatlerde yelkovan yoktur m., bazı yazıların amacı yoktur. dur söyleme: ek fiillendirilmiş tüm cümleler bilgiç, dünden bahseden bugünler hep bilgiç evet. yanlış atalarımızın uçucu sözleriyle çizilen tasasız evrende caniyiz, gramofondan damlayan tanrıda mütebessim.ben üzerinde oturduğum duvardan ufku göremeyip de duvarıma sığındığımda, kendime kendimden kalan toplama makul bir gözle baktığımda yahut - kediler kadar bile özgür değiliz m., insan bir bilinç midir?

yalnızlık insanın epic fail'i m., sırsız bir ayna mı taşıyoruz öte dağımıza? doğduk büyüdük ölüyor muyuz? insan ölürken yanında nefes açıcı bir şeyler götürmeli. bir woody allen filmi örneğin -tercihen, annie hall-, radiohead'den birkaç şey ve keşkesizlik. keşke düşünmeseydim ama: birinin keşkelerinde bir başkası susuyor. sanki her keşkede biraz fazla konuşuyor diğeri. öbürünü meğerleştiriyor. meğerlerde anılar var m., anılar hep bağırır mı?

uzun bir suskunluktu yorulmuştum. sana seni havaya uçuracak şarkılar seçmiştim. şarkılar senden önce düştüler. çok düşünüyordum az anlatıyordum samandandım sarıydım sıradandım. elsa şirin bir kızdı rüyamda allah'ı görmüştüm. küçük ama yeni bir şeyle yetiniyordum arkadaşsızdım. dağımdaki kar başkasına suydu. paçoz parasız politikasızdım saçlarım gürlüyordu. her şarkıda bir başkent geziyordum ayaksızdım. köprülere gidiyordum damlardan düşüyordum plüton gezegendi. adalarda martı kokluyordum çığlıkları andante, flashbacksiz banklara seğirtiyordum dedem aklıma gelmiyordu. her şişede bir tay öpüyordum dünya güzel bir yermiş. doğusuzdum atatürk'ü seviyordum da asmin asmin kokuyordum kalemlerim varlar. sana seni hatırlatacak terimlerim vardı kimdin ki. suyun ağzına değen zarif yaprak, m., belki bıkmıştır çamlar da taşımaktan kendilerini. buluta sızan et beni kadar bir güneş. insan güncellenen bir virüs müdür?

benim söyleyecek çok sözüm var: hiçbirinin bir anlamı yok. anlam şart mıdır, toplum benimle uyuşsa olmaz mı m.? havva'ya ödünç bir iveği kemiği gibi duruyor aramızda yol. önce yaratmak değil aldanmak vardı diyen bir isviçre'li bilimadamı ya da. anketlenemeyecek düşler var mıdır, ıskalanan harmonik hazlar? pencereyi kapamadan, hani yelkovansız saatler gibi, bazen rüzgâra değmekten geçiyor anlamak. benim istiridyelerim incisiz, midyelerim tutundukları kayalarla mutlu, değişimler hüzünle mi büyütülmüştür m.?

anlamışım hümanizm zaman ayarlı bomba. ben hep kırmızı kabloyu kesermişim, ayırdındaymışım pimi çektikten sonra beklemek alışkanlığının. krematoryum görmemişim morg ziyaretim olmamış kabristan öpmemişim. uyuyamam kilitte bırakıp anahtarı; serseriliğim birden çok geçirilen bir çocukluk hastalığıymış hep. fark etmek, hemen yelesinde atın: ben çark edeceksem vapurlara binemiyorum m. kaşkollara ve mavi minibüslere bakakalıyorum. insan ayraçlara ağlar mı? yoksa senin de mi gözüne bir şey kaçtı? dirseğimi yaladım: girip kiliselere isa için "he's not coming back!" diye bağırdım. kovulacağımız derneklere üye olsak? ya zerremize dönsek tozlanmak pahasına mesela sende fazladan puset var mı, bana biberonunu verir misin, barış manço öldü mü ıssız dağlar kaldı mı gülsene be gülpembe.. ne diyordum.. sahi, bana tipitip alır mısın m.?

hayır öyle somurtmak yok. hayır küllüğü kimsenin kafasına fırlatamazsın. evet molotof kokteyli içmek de yok bu gece. sana bileklerini dikey kesmenin yakışmadığını söylediğimi sanıyorum hem. hayır otomatik kapı çarpana kadar gülmek de ikinci bir emre kadar yasaklandı. aşırılık gemici düğümü gibidir m., sen aşırıya kaçmayacaksın. banliyölerde makasa girme örneğin. hız yapma, yönetmeliğe uy, hayır her gün lobotomi de olmaz, o neşteri de aldığın yere koy. sinagog kundaklamak ve kelebek ölüsü koklamak da nesi: şimdi seninle bir oyun oynayacağız m., konsolu kemirmeyi kes.

yağmur mazgallarından atlayacağız seninle. kapağını sevdiğimiz kitapları alıp okumayacağız. salıncaklarda kümeleneceğiz kısa filmlerin yarısında çıkacağız. ezber bozacağız balmumundan ay yapacağız. sigara dumanından deltoid yapacağız karanfil üfleyeceğiz. erken yatıp erken kalkacağız dişlerimiz parlayacak. BÜYÜKLÜ küçüklü yazacağız poz vereceğiz fotoğraflarda. gecenin köz misali ışıdığı yer diyorum, m., biz asansörleri çağırıp kapı zillerine basacağız. olduğunu unut, olduğun senin bir kısmın, olacağını düşün. unut önceyi ve unuttuğunu hatırla: hayat bir gündür o da dündü. hey, o kelepçelerle bir polisi tutuklayamazsın. hem sen utanınca saçların kızarıyor mu m.?

diyorum ki lisedeyken belediye otobüslerine binen öğrencileri kıskanır ve dal sigara içerdim. buğulara kuğu çizmek, O'na yazılanları ona iletmemekle iletkenleştirilen ılık beklentinin çıkmazında: kravatı çekiştiren rüzgâr. biraz sonra sınıfa gireceğim ve hiçkimse beni fark etmeyecek. tahtayı ıslatacağım, tebeşirleri küstürüp pantolon ceplerimi deleceğim. törenlere katılmayacağım m. eğitim sistemi yalnızlığımı düzeltmeyecek. hep bir bayırı çıkmak ve hep bir kolaj, örneğin pink floyd'dan, ya da david bowie. jeff buckley de olur. the age of stupid'in panoptik gözlüğünden bakacağım, sevdiğim herkes ölecek. geriye sadece müzik kalacak.

o nasıl kahkahadır m., sen ölme e mi?

"geçecek," derlerken dinlediğimi dinlemiyorlar. ben dinlerken, sadece hikaye düzlemine oturtulabilecek bir üçüncü dünya ülkesi vatandaşı tasarlamak istiyorum. "3000li yıllarda dünya nasıl bir yer olacak? şimdiden isabetli bir öngörü, karavanasız, bir şey diyebilir miyiz?" diye düşünecek, global sera, kirlilik, nükleer silahlar diye diye bıkacak. çünkü büyük yanlış onu oluşturan yanlışlardan çok sonra ortaya çıkıyor; örneğin kanser. beraber olmadan "ayrılırsak ne yaparsın?" diye soran barmaid bungunluğu. çöp kamyonlarında gözlerim doluyor, merdivenlerinde şargoz içtiğim bir cihangir'e üzülüyorum. ben arkadaşlarımı iş ve işçi bulma kurumu'ndan seçtim m., dodo birinin adı, ve bu yüzden işgüzar değiller (yük gemisinin tonajı gülümsemeni kaldıramadı, haydi şimdi biraz uzaklara bak.).

fade in

mobiüs şerididir: m., insan doğru mudur? ben bir kavak olarak doğdum, kırık bir çizgi olarak ölecek olmaktan gurur duyuyorum. ya sen? ellerin lebiderya, ellerin glayöl, ellerin ennop, ellerin illâ nafika. yamuk parmaklarınla resmimi yap. everybody lies and everbody dies. şş, senin ellerin lupus m.

fade out

ben de herkes kadar herkes miyim m.?

So long and thanks for all the fish..

2010-07-30T12:28:00.002+03:00

Sultan papağanına dönüştüm, evet.

Gözyaşının Samimiyeti..

2010-07-26T08:45:00.001+03:00

Duygusallık, saldırgan bir stratejiyle alanını genişletmeye çalışmadığı sürece komiktir. Aksi takdirde cezasını bulur. Her duygusallığın ardında kurnaz bir hesabın gölgesi okunabilir nasılsa. Muktedirler bilir: Ayak direyen, uslanmayan duygusallık, ardına gizlendiği fesadı açık ediverir. “Yeter artık. Açık konuş. Sen neyin peşindesin?”

Yıldırım Türker'in bugünkü yazısını okuyun derim.

"Ve dedindi, mutluyken de boğulabilir insan."

2010-07-23T02:27:00.007+03:00

"inandım: biriktirdiğim nal sesleri ezel
inandım: her şey ben gittikten sonra güzel"

Kemal Varol, Katran

Mahalle muhtarımız değiştiğinde garipsemiştim. Senelerden beri hiçbir şey yapmadan para kazanan bir adamın gitmesine içerlemiş gibiydim. Yenisine nasıl alışacağımı bilmiyordum. Zaten Bizimkiler'den Erdal Özyağcılar ayrılmış, yerine Savaş Dinçel gelmişti. Yazlar biraz daha serindi. Liseye başlamıştım ve galiba Süleyman Seba da koltuktan kalkmıştı. Futbola mecburi vedam babamı da etkilemiş olacak ki istifa kararı aldı. Annem duruma zeytinyağlı dolmalarla yaklaşırken kızkardeşim sivilcelerini sıkmayı öğreniyordu. Kuzenimin pastasındaki son mumu üfleyip gitmesine rastlayan ve teğet geçmeyen krizlerle de tanıştığımız bu günlerde yeni muhtar, mahalle halkına Bizimkiler'deki Yeni Şükrü'nün aileye yaptığına yakın bir kıvrak manevrayla, sinsice, hayınca sokulmaya başlamıştı. Ali'lerin evde klasik müzik dinleniyordu, yeni muhtar siteleri, kıraathaneleri gezip takdir topluyordu. Serdar Bilgili purosunu değiştirmişti ve magazin gündemine bomba gibi düşen bir ilişkiye başlamıştı. Dünyanın dönüş hızı sürekli değişse de gözlerim ondan başkasını görmüyordu. Şimdi kırık, küsük ve yamalak anı parçacıklarına tekabül eden lise sıralarından "I wanna be wanne be wanna be Jim Morrison!" seslerinin yükselmesi ile aynı döneme rastlayan küçük İskender okuma kamplarının ardından vapurlara, trenlere, tramvaylara yazılan beşparaetmezhisliyazılardönemi unutamayacağım bir kızarıklık çaldı yanağıma. Ağlamıyordum; ağladığımı yazıyordum. Gülmüyordum; hahahahalıyordum. İnsan yaptıklarını kendine yakıştırabildiği bir yaştan geçerken sancı çekeceğini bildiği yalanlar atabilir. Kırmak ya da kırılmak dert değilmiş gibi geldiğinden midir, bilmiyorum; galiba insanın fetret devri ergenliğin sonu ile gençliğin başı arasında bir yerde, ondan. Her neyse işte. Apartmandaki teyzeler ve amcalar gidince, Serdar Bilgili de gitti, Yeni Şükrü de. Yerini Sigur Rós'un "tjú tjú"larına bıraktı wannabe'ler: Herkes gitar çalamazmış. Demem o, aslında bazı şeyler hiç değişmiyor. Onları oluşturan unsurlar, parçalar, aksamlar eskiyip ölünce taze, yeni bir parçayı umutla ve abartısız bir sevinçle naklediyorsun. Hepsi bu. Teyzelerden birinin yerini alan üniversiteli gence bakıp ne kadar şanslı olduğunu düşünüyorum. Uğraşacağı vizeler, finaller, büt'ler, yaz okulları var diye kıskanıyorum onu. Her ne kadar tüpçü de olsa Yıldırım Demirören'i Quaresma transferi için kutluyorum. Kızkardeşimin günde onmilyon mesaj attığı sevgilisini henüz dövmemiş olmamı, kuzenimin suratında büyüyen gelinçiçeklerine ve elbette Bizimkiler'in yayından kaldırılmasına bağlıyorum.

Biz büyürüz, dünya yaşlanır; biz ölürüz, o gençleşir galiba. Kafam biraz karışık.

Incidents..

2010-07-18T04:21:00.004+03:00

"Günümüzde tiyatrolar çabucak ölüyor. Beckett'i ilk olarak izlediğim salon bugün artık bir garaj; öbür salonlar sinema oluyor, yerlerini konutlara bırakıyor." Syf. 69

Tiyatroya sahip çıkmalıyız. Ve elbette diğerlerine de. Emek Sineması'na örneğin. En azından, biz de böyle yakınmayalım diye.

"Hayatımdan dolayı kimseyi suçlamasınlar."

2010-07-14T05:07:00.003+03:00

"Aramızda aşktan daha iyi bir şey var: suçortaklığı"

"doluyuz, bazıyız, avuntuluyuz"

2010-07-04T05:30:00.009+03:00

bir m. fikri var. susunca mevsimleri karıştırıyor yüzü. zararsız, ezber bir ölçüsüzlük. o risk aldıran şarkıların, illâki kedilerin sonrasında aymazlığımla kuleli uçurtmalar, ispinozlar ve şiire yansıyan kâğıt balıklar deyince ben: yani kırılıyor yaz'ın gramofon iğnesi de öyle. kuytudaki biraya damlayan tırnak kadar ay. inandıramıyorum. gitmek fiilinin altını çizen trenlerden ve atlıkarıncalardan arta kaldığınca, yani hakedilmiş hüznüyle, oturuyor işte. yeni söylüyorum: blues gülüyor o. saçtelleri sôl anahtarları. çeneye yaslanan bileğin akabinde rüzgâr; günün peçesi düşüyor böyle.

boş banklardan ve henüz terk edilmiş sandalyelerin yanından geçiyoruz. "the person you have called cannot be reached at the moment. please cry again later." diyorum ani. yani bu dünyada aradığımızı, asla bu dünyada bulamayacağız, diye geveleyesim tutuyor. yani bu şakalar ve komikliklerden kalacak olana dikip gözümü, 'hep bir yaklaşık sonuç' diyorum. kuru buza değen o temkinsiz çıplak parmak, hep yapışır ya önemsemediğin bir müddet boşluğunda, ayrıntılandıramadığımız dokunuşlarımızda kalır ya pası yaralarımızın, dikiş izlerimizi birbirimize gösterip güleriz ya alaycı.. bu da biraz böyle işte. çünkübenhepkonuşuyorumiçimden. konuşmak anlatabilmenin ne kadarıysa o kadar, umursamak katlanmanın hangi pozunu keserse o kadar işte. miktar zarflarım, ilk hedefiniz dudaklarımdır, ileri. o -ebilmek'lere saplı, -abilmek'lere takıntılı gözleriyle kahvedeki kremaya bakıyor. o da bakabildiği kadar işte.

ben çileğin bir renk olduğunu öğreniyorum saçlarıyla. ağlamanın saflık ayarı olduğunu bağırıyor gece, tam da sarının dolmuş anlamına geldiğini öğrendiğim yerde. o adına zaman dediğimiz dolgu malzemesi, o beni bana redif eden aldırışsız yüz maskesi belirdikçe göz göz, ben ölü konser heyecanlarımdan lunaparklar damıtıyorum. jeneriklerinde gözlerim dolmuyor filmlerin. sonunu getirebilip ayaklarımın, durabiliyorum karşısında bakışlarımın. uzanabilmek yıldızlara hiç bakmadan, uyuyabilmek diyorum.. benim de köylerime elektrik geliyor böyle.

- sanırım her şey özlemekle alâkalı..
- hiçbir şey özlemekle alâkalı değildir,

diyor bana bir ressam.

bir terzi saçlarıma gülüp, bir çocuk alnıma fiske vurunca oluyor. bir kasap etlerine küstüğünde, bir balıkçı kuru kılçıklara üzüldüğünde yani.. yani ne oluyorsa anlamaktan oluyor, diyerek yaklaşıyor bana bir deli. aklıma aklım gelince acıyor da aklım, duruyorum ve fısıldıyorum kendime,

iyi ki bir m. fikri var, çoğulluyoruz dünyayı böylece.

Entr'acte..

2010-06-14T17:46:00.003+03:00

"Anlamıyorum!"

Gaspard de la Nuit..

2010-06-09T21:25:00.010+03:00

Les Chants de Maldoror'un ve kestirmeden gidersek tüm Fransız şiirinin atası sayılabilecek üstün bir eser Gaspard de la Nuit; Maurice Ravel'in 3 bölümlük muhteşem eserinin de adı.

Mensur şiirin membası. Louis "Aloysius" Bertrand 34 senelik ömrüne 6 bölüm ve 65 metinden mürekkep bu muazzam eseri nasıl sığdırmış, nasıl bir duygu yoğunluğuna ve ifade gücüne sahipmiş, Özdemir İnce sayesinde öğrendim. Ortaçağ mimarisine aşık, Victor Hugo hayranı gencecik bir adam. Dijon şehrine sevdalı.

Merakınızı gidereyim: Gaspard de la Nuit Dijon söylencelerinde 'şeytan' olarak geçiyormuş. Bu bana direkt olarak Maldoror'u, yani Comte de Lautréamont'u, buradan hareketle de Lautréamont'un Gaspard de la Nuit'yi okumuş olma ihtimâlini düşündürüyor (Maldoror isminin anlamı için de varılan konsensüs onun 'şeytan' olduğuna dair).

Peki Gaspard de la Nuit neden bu kadar önemli?
Sanırım söylenebilecek en doğru şey, bilindiği yıkması ve yeniyi inşa etmesi. Yerleşik şiir algı ve kurgusunu paramparça etmeden, onu bir harç malzemesi olarak kullanarak aşkın bir şiiri oluşturması. Şiiri kalıplardan arındırarak onun düzyazıya da, diyaloglara da sinebilir olduğunu göstermesi. Yani, benim anladığım bu.

Ve Stéphane Mallarmé, Arthur Rimbaud, Charles Baudelaire derken etkilemediği kalmamış bu eseri, kendi finaliyle uğurlamak istiyorum.

Hayır, Tanrı, simgesel üçgende yalımlanan bu şimşek, insan bilgeliğinin dudaklarına yazılı bir sayı değildir!

Hayır, aşk, ar duygusu ve gurur yüzünden yürek tapınağında gizlenen bu saf ve temiz duygu, saflık maskesinin gözlerinden cilve gözyaşları döken edepsiz sevecenlik değildir!

Hayır, görkem, silahçı dükkânlarında satılmayan bu soyluluk, bir gazeteci dükkânından maktu fiyatla satın alınan arapsabunu değildir!

Ve yalvardım, ve sevdim, ve şarkı söyledim, ben, yoksul ve acılı şair! Ama boş yere taşıyor, inançla, aşkla ve dehayla dolu yüreğim!

Ne ki, çelimsiz bir kartal yavrusu olarak doğmuşum!
Mutluluğun sıcak kuluçka kanatlarından yoksun kalan yazgı yumurtam yoz ve boş, Mısırlının altın cevizi kadar.

Ah! insan, söyle bana onu, biliyorsan eğer, insan, tutkuların ipleri ucunda havada asılı, şu sıçrayan kırılgan oyuncak; hayatın yıprattığı, ölümün parçaladığı bir kukladan başka bir şey değil mi yoksa?

Nidâl!

2010-06-08T13:49:00.005+03:00

"Bir ülkeyi tanımanın yollarından biri oradaki insanların nasıl öldüklerini bilmek."

A. Camus

bıçağınsapındakisebep..

2010-05-30T02:50:00.002+03:00

--
trensiz.
yani hiç gidememiş.
hele bir baba arkası
öyle ışıksız. kuytu ve damarsız.
yani unutulmuş
yaratılmış geceye.
ve güne yarım bırakılmış.
ve unuttum.
--

The Black Heart Procession..

2010-05-28T22:44:00.005+03:00

Aynen şunu yaptı adam dün Ghetto'da. Ağladı ortam be. Fakat yine de kısa gibi, daha ölmemişiz gibi geldi. Gene gelin, daha uzun kalın.

P.S. 10 liraya da bira satılmaz arkadaşım, anlayın artık şunu.

"pinocchio's now a boy who wants to turn back into a toy"

2010-05-21T00:03:00.011+03:00

'bir melek gönder
bunca birikmiş bedeli ben
yağmurlara rağmen ödeyemem'
Sadık Battal, Ses

Yaklaşan The Black Heart Procession konseri heyecanı bir yandan, henüz bilet almamış olmam bir yandan, konser sonrası kısa süreli fakat hayatî önem taşıyan bir Muğla yolculuğuna daha çıkacak olmam bir yandan, filmler kitaplar aktiviteler bir yandan; kafam yorgun. Her yerde Jose Mourinho, Kemal Kılıçdaroğlu, Bursaspor isimleri. Yağmur altında -yağmurun üstü Sigur Rós- Jonsi & Alex izleme çabası. Yarıda kalmış iki kitap. Sabahları öksürerek uyanmak, kahve yapmak, müziğe koşmak. Asaf Halet'in "İbrâhim"ine fena takılmak. Az ama iri gülümsemek.

Cümleleri ve hisleri ve düşünceleri yarıda kesmek istiyorum. Bazı şarkılarda, yine, nispeten 'iyi' hissediyorum. Zaman zaman durum'larla, sıfat'larla, etiket ve şablon'larla anlatma ihtiyacı olmasa diyorum.

- Bunlar nasıl müzik yapıyor?
- Indie.
- Abi bunlar Indie'yse diğerleri ne? Balyoz gibi vuruyorlar bunlar.

Açıklamaların konumlandırıcı ışığında yine bir süre uzuyorum.
Oralar güzel kalsın, buralar bir adam.

Kısa..

2010-05-17T03:01:00.008+03:00

Teşekkür ederim Jay-Jay Johanson.

Teşekkür ederim 'adalet'.

"gönlümü put sanıp da kıran kim"

2010-05-15T04:23:00.020+03:00

Urvaşi şöyle cevap verdi: "Seninle konuşabileceğim ne olabilir ki? Şafak sökerken benim işim bitti: Evine geri dön, ben rüzgar gibiyim, beni yakalamak zor; size söylediğim şeyi yapmadınız. Beni yakalamak sizin için çok zor, evinize geri dönün!"

O, orada değil. Baktığın ya da bakmayı ıskaladığın bir yerde değil. İndiğin tramvayda ya da kustuğun takside. Üzüldüğün şiirde, korktuğun filmde, kaçtığın şarkıda. Onun için kimse bir şey diyemez, lâl olunur: alıntılayamazsın. Hakkında yazabildiğin o, O değildir. Kutsal kitaplarda yahut az izleyicili piyeslerde esamesi okunmaz. Diyorsan ki ipini çeşmeme bağladığım uçurtma onu bulacak, diyorsan ki ipler benim elimde, diyorsan ki siyaset ve sanat ve irade ve Schopenhauer; değil. Zaten o da demiş de yine O'na erişememiş: "Herkes düş görürken Shakespeare'dir". Cem Akaş bastırırdı: "Solipsizme yatkı. Kişiye özel dil tasarımları. İletişimin çatladığı nokta. Aracısız konuşamama: kendi hakkında söz alamayan kişinin değneği." Şimdi anlayamıyor olsan da korkma, herhangi biri de şu zamana kadar anlayamadı. Çünkü O, anlaşılmaktan münezzeh, O, o değildir. Cinsellik, devrim ya da hiyeroglif değil. Hakkında ne kadar çok konuşursan uzaklaşacağındır o. Bir yandan da bahsetmediğinde bilemeyeceğin. Yanılgı bilgeleşme arzusundan ve ani tekilleşme kaygısından doğar. Öksüz ve yetimdir. Şimdi yalınlık, yalnızlık, kimsesizlik, akıl sağlığı diyeceksin. İzm'ler eklenecek, zoraki aydınlanmalara teğet kalacaksın. Varsan fazla, varmasan az; bunların O'nunla bir ilgisi yok. Unutamadığın değil ki O. O denen, öpemediğin, soramadığın değil. Yetersizlik kipleriyle açıklama yeterliliğine haizim desen, O, buna sadece gülecektir. Soyut mu somut mu saçma mı düşünmemelisin. Bu senin tek gereklilik kipin. Düşünenin kafası karışır. Kendine bir halı yıkama makinesi al. İhtiyacın olmasa da bigudilerden bahset. Maalesef, farkındalık da bir çözüm değil. Aslolan eksiklik. İpucun şu: Sadece değmek var. Bu dokunmaya benzer. Ânlık bir mutluluk hissi. Geveleyebiliyor olmanın tadını çıkar. Bu tadın farkında ol. Bu tat somut. Bu tat bir -izm. Bu tat devrim. Alnında hissiz bir ideogram, yaşanmışlıklardan iğrenç çıkarımsamalar, pastel bir acemilik, edebî olma korkusuna eşlik eden saflık anksiyetesi. Kafan karışık, bu çok güzel; zaten net olan ne var ki? Hayâl meyâl görünüyor, eksik ve böyle muhteşem. Bunun adı yol. Ayrılacağınız. Sıyrılınacak. Kimse mutsuz olmayacak. Votka şişesi kırılacak. Bunu kimse buraya kadar okumayacak. Bari sen sen ol, yani, evet, sadece bu kadar: sen, sen ol: O saçlarını taradığın, adı kolaj, bir salgı bezinden sebep. Bence daha fazla uğraşma.. .

Alice in Wonderland..

2010-05-13T08:31:00.016+03:00

Masal dinlemenin değil de, masal sevmenin yaşı olmaz diye düşünüyorum ben. Ortaokuldayken öğrendiğim Eflatun Cem Güney ismi aklımdan hiç çıkmamıştır. 81 yaşındaki babaannem de en az onun kadar iyidir, yani 7 yaşındaki ben, öyle hatırlıyor. Şimdi adına büyümek dediğim sürecin içerisinde masalları, hikâyeleri es geçmiş, unutmuş gibiyim. Masal yaşı diye bir şey var çünkü, sonra büyüklere masallar var, bana masal anlatma var, Bana bir masal anlat baba var, Onur Caymaz'ın Solgun Bir Masal'ı var, sonra Mevlana İdris Zengin'in Çınçınlı Masal Sokağı var, pek tabii ki merhum Aziz Nesin'den şu güzel didaktik eser var. Kısaca hemfikirsek ne mutlu; demek masal bir şekilde var. Masal hayatımızın içinde. Biz masalın içinde oluyoruz yani. Hayatla masal içiçe. Böyle.

Şimdi ben, eğer Edward Scissorhands ve Big Fish'i korunaklı bir yere ayırırsam, Tim Burton'dan bıktım, bunu söylemek zorundayım. Yazım tarzıma eklenen bu sevimsiz Alpay Erdem tınısı da ondan, onun yüzünden, şahsen ben, Tim Burton bir masal anlatıcısı olarak hayâller inşâ ediyor dendiğinde, ki kimse böyle cümle kurmaz, buna yakın bir görüş bildirildiğinde geriliyor, geriliyor, kendimi tuttuğum için öfkemle oturuyor ve zararsız kalkıyorum. Sanırım Tim Burton, masal dinlemeyi değil de, masal sevmeyi bırakmış. Masal yaşı geçmiş onun. Bunalmış. Öhöm.

Lewis Carroll'un Alice'ini okuyalı ne kadar oldu bilmiyorum. Fakat ne olursa olsun, kariyer peşinde bir şiddet, sömürge, tahakküm yanlısı Alice değildi hatırımda kalan. Sevimsiz Mia Wasikowska'dan ne Alice'i arkadaşım, Anne Hathaway'den ne The White Queen'i? Ulan Humpty Dumpty bile yok be, hangi Wonderland, hangi rüya, hangi tavşan?

Bir kere kafa kesmeli, göz oymalı 'çocuk filmi' olmaz, bu konuda anlaşalım. Fantastik edebiyatın solmayan gülü Alice kafasını kaldırıp da "Hacı evlilik filan yalan, paraya bakalım, istikamet Çin!" buyurmaz, bunda da anlaşalım. Ben bıkmışım kâr maksimizasyonunu duymaktan, tiksinmişim kıt kaynakların verimli kullanımından, usanmışım vahşi kapitalizm dediğimde en liberalinden iktidar şakşakçısı doçentinin profesörünün sözümü bölmesinden. Sen şimdi çağının adamı mı oldun Tim Burton? Sana çok pis gerildim, aha:

"Sen şu gözü al, benim yaramı iyi et": Faydacılığın, fırsatçılığın, işbirlikçi haramiliğin bu kadarı olur. İşimizi görenin işini görelim he mi Tim? Rüşvetse verelim, yolsuzluksa yapalım, yardım ve yataklıksa geri kalmayalım öyle mi? Yani cepheye mermi taşıyalım, savaşın bitmesi de neymiş, biz de mayın döşeyelim, biz de çanak tutalım, biz de 'taraf' olalım he mi?

"Mecbursan, gebert gitsin": Ya Timmy, bu son Oscar töreninde bir hatun vardı orta yaşlı, The Hurt Locker filmiyle 6 heykelciği alıp kocasına nispet yaptıydı hani? Bilirsin ya, Bigelow'lardan Kathryn. Sen sanki hani biraz ona özenmişlik tsısısı seni seni! Siz dünyayı Core, Gap, Seam diye üç parçaya ayıran çok zeki iktidar insanları, yani Timmy şey diyorum, abi siz hasta mısınız? Kardeş kardeş yaşansa olmuyor mu?

Biz şükür ki Ilha das Flores izledik, biliyoruz. Siz elinizi bir şeye bir şekilde atıyorsanız, ondan 'insanî' bir şey beklemek masalcılık olur. Biliyoruz ki batırırsınız siz. Sömürürsünüz. Fakat Alice? Kaçma cevap ver: oğlum Alice nasıl böyle bir şey yapar lan? Elde bir kılıç, tüm kafaları sıradan geçir. Oldu! Şu Alice'in yaptığını Uzunbacaklı Edward yapmadı lan! Oğlum Hitler diyorum, Mussolini yapmadı. Misyon/vizyon adamı Mao yapmadı diyorum, Pol Pot yapmadı bunu diyorum?

"Kariyer iyidir, kariyer iyidir, kariyer iyidir": Yüksel, büyü, kalkın, başın göğe ersin. Sömür, kullan, at, içinin yağları erisin. Of! Ya ben lan neyse bir şey demiyorum.

Abarttığımı, dravdan mizahi asabiyet yaptığımı düşünenler için bir kez daha ekleyeyim: Hayır. İçerisinde Avril Lavigne'in olduğu bir masal dinlemek, duymak, izlemek istemiyorum. İçerisinde kahramanlarının birer maşa olduğu, birer misyoner olduğu, birer piyon olduğu masallar ve aynı tanım üzerinden, oyuncularının birer propaganda figürü olduğu filmler istemiyorum. Benim istememem bir halta yaramıyor elbette, bunlar oluyor, insanlar izliyor, görüyor ve inanır mısınız ki inanmalısınız -inanın be!- kafalarını taktıkları noktalar en önemsiz detaylar oluyor: Film 3d'ydi, yok dublaj kötüydü, altyazı eksikti, müzikler yavandı, makyaj abartılıydı, süresi kısaydı, vs. Sırf Tim Burton sevgisinden, Alice sevgisinden ötürü sevenler oluyor, kucaklayabilenler oluyor. O berbat resimdeki birkaç güzel fırça darbesiyle avunanlar çıkıyor. Hayır adamın boyası varmış; gitmiş Cehennem'i çizmiş. Adam ödünç aldığı malzemeyi kendisi için kullanmış. Kendisi gibi düşünebilenler, kendisinin arzuladığı dünyayı arzulayanlar için kullanmış. Şimdi kimse bana kalkıp kişisel yorumdur, o kadar kusur kadı kızında da olur demesin, gücenir ve dahası gücendiririm.

The Chronicles of Narnia saçmasına benzemiş 2010 model, el değmemiş, halis muhlis Tim Burton Alice'ini, Geniş Aile'deki Abaküs'ün şerefli isyanıyla zihnimden kovalıyor, filmden bir kare bile görmek istemediğimden, o temiz, tertemiz masalımdan kışkışlıyorum. Hazır Ulvi Alacakaptan aradan çıktı, sen de çık:

"Vay arkadaş ya!"

Kick-Ass..

2010-05-10T05:40:00.017+03:00

Kendisine daha şimdiden ciddi bir hayran kitlesi edinmiş 2010 yılının flaş filmlerinden biri Kick-Ass. Imdb puanıyla mâlum sitenin ilk 250'sine sıçramış. Adını, kendisini bu isimle çağıran kıytırık süper kahramanından alan eğlenceli fakat biraz sıkıntılı bir yapım bence. 500 Days of Summer'ın çok bilmiş ufaklığı Chloe Moretz ise kuşku yok ki filmin en çok akılda kalan karakteri.

Sosyal hayatta silik bir karakter olan Dave'in çözümü süper kahramanlıkta bulması ile tüm süper kahraman filmlerinin tiye alınabilirliğine şahit oldum ben. The Dark Knight'ı yüzlerce sebepten ötürü ayrı bir yere koyarsam, ben bu super-hero'ları hiçbir zaman sevmedim, hiçbir zaman da sevebileceğimi sanmıyorum. Kahramanlar Ölü Doğar diyor ya artık okumadığım bir şair, öyle. İdol arayışı-benlik arayışı karakter aşınması'na hatta paradigma kayması'na yol açmadan beğeniyi dizginlemeli, ilgiyi azaltmalı diye düşündüm hep. Hatta pek çok filmde nam-ı diğer kötüler'in kazanmalarını, ileri gidiyorum, kazanmaları gerektiğini düşündüm. Çünkü iyi'yi kötü'den daha kötü bir hâle getiren tutkulu hiddet bana oldum olası sevimli gelmedi. Şiddeti, intikamı meşrulaştırmak, özgürlük pahasına bile olsa aklıma yatmadı. Yani benim için, sulandırılmış anarşizm ikonu V for Vendetta adamı da çok doğru bir yolda değildi, Superman de, Spider Man de. Adorno'nun dediğine paralel: Dünyayı tek başına kurtarmak mümkün olsaydı, ütopya olarak belleyip uğruna hayatımızı adayacağımız yüce bir gaye olsaydı, zaten elde ettiğimizde bir distopyaya dönüşecekti. Wittgenstein'ın Ölüm yaşanmaz'ı gibi.

Tahminlerim beni yanıltmıyorsa, vaadettiklerini klişe sonları ile ispatlayan heybetli abileri gibi Kick-Ass de, ileride üzerine bir hayli konuşulacak bir film olacak. Ellerinde silahlarla sokaklarda cirit atan ergen ve hatta 'ergen gerisi' sabiler üzerinden tartışmalar da olacak. Yani olsun. Çünkü henüz 11 yaşında bir ölüm makinesi ile karşılaştığımızda, bizi saran zamana aykırı olmadığını hissedip irkiliyorsak bu konuşmaya değer bir durum. Benim için.

Cidade de Deus'daki gibi bir gerçekçilik ya da o ayarda bir donuk şiddet yoksa da; çizgi roman sokaklar, Gotham'vari caddeler, süslü simli kıyafetler; haksızlığa uğrayan iyi'nin içerisinde büyüttüğü nefret ile 'beklenen muhteşem dönüş'ünü yapması vs. Her şey: kahramanlar, krallar yaratma arzusu ile ilişkilendirilebilir gibi. Mesih?

Bir de,
Nicolas Cage'e ne oldu bilmiyorum. Hani hiçbir zaman çok önemli bir oyuncu olmasa da, ben içerisinde olduğu pek çok işi severek seyretmiş biriyim. Çizgi roman uyarlamasındaki kısıtlı rolünden ötürü mü böyle düşünüyorum yoksa cidden performans açısından bekleneni veremiyor mu kararsızım. İzleyin, izledikten sonra da isterseniz buraya bir uğrayın, konuşalım bu filmi.

Factotum #2

2010-05-08T23:58:00.004+03:00

- Şunu kabul edelim. Ne benim sana, ne de senin bana ihtiyacın yok.

- Evet biliyorum.

"Ben aşıktım, o da kumral."

2010-05-03T07:30:00.013+03:00

'korkma baban seni hala seviyor
dünya da artık sana benziyor zaten'
İzzet Yasar, İstikbal Marşı

Uyku düzeni. Uyku düzenini bozmak. İyi de benim düzen'le ilgili ciddi bir sıkıntım oldu hep. Thomas Hobbes'tan önce. Kendimi bildiğim bileli dağınığım. Beslenme düzeni, hobiler, alışkanlık şemaları, "ah bugün 5 mekik eksik çekmişim" tipi günaşırı özenle ticklendirilen altın kurallar bana çok uzak. Çoğu saçmalık gibi, çoğu kısıtlayıcı bir tını taşıyor. Yaşam felsefesi dendiğinde midem kalkıyor. Nazi miyim ben? Böyle kendisine biat edebileceği kaideler bina eden irade insanlarından olmadığım için bir şeyim.. şanslı gibi. Diyet hapları, kusur ve hastalıkların artık pazarlanabilir düzeyde olması. Önce McDonalds, ardından perhiz. Jean Baudrillard'ın doğum kontrol hapı hakkında düşünceleri. Post-modern insan, post-modern tanımla tam bir gerzo. Elbet ben de, düzensizliği bir düzen olarak sunmuyorum kendime, yalnızca zaman zaman ego'nun nasıl katil ve nasıl sinsi olduğunu hatırlayınca gülümsüyorum. Ân'ın gerektirdikleri içerisinden kendim için en iyiyi bulmak ve yapmak. Ve bundan utanmadan, pişmanlık duymadan yola devam etmek. Tabii ki bira göbeğimden şikayet ediyorum. Sorumluluklarımın hafiflediğini hissettiğim zamanlar kendimi daha suçlu ama daha özgür buluyorum. Yorganımı ayağıma göre kısaltmayı seçtim. 'Arada sırada' yaptıklarımın beni çok daha iyi yansıtıyor olması, örneğin çok içilen bir gecenin ertesinde -kesinlikle zorunluluk değil- kendimi dinlendirmeye bırakmam bunlardan biri. İzlenecek filmler diye bir listemin olmaması, gidilecek ülkeler, görülecek dağlar: Poyrazsa kapüşonumu çekerim, lodosta balığa çıkarsam şifa kapacağımı bilirim. İyi ama bilmek, yapmamak olmuyor. "Aa onu izlemedim lan, dur varsa çakayım hemen" dediğim filmler gibi. Tertipsizim. Hem, düzensizlik düzenden önce gelir, diyenler ekmeğime yağ sürüyor. Bu=budur, şu ancak şöyle olur totolojilerinden ayrılan katî 'oluş' denklemlerine ve beynimi yağlayan "Doğru nedir ki, kimin hizmetinde?"lere kulak tıkayamıyorum. İki artı ikinin dört olması çok sıkıcı bir şey. Zamanla buraya gelir ve doğru anahtar kelimelerle anılarımı tarihe not düşerim. Sonra bakarım. Benim gibi bakan ama tesadüfen yolu düşen biri post-ergen sendromu'nun nadide örneklerinden biri derse (çok olmuyor), yorumlar'a magazin dergisi köşeyazarı edasıyla "HAHAHA!!!" yı bırakır ve giderse darılmam. Ünlemlere belki. İçimden: E ne anladın da mı yabaladın şimdi beni ("Senin ananın bacının bloguna hahahalasalar hoşuna gider mi?" HAHA.) desem de çok üzerinde durmam. Göktaşlarının dövdüğü bir gezegende benzer durumlara benzer reaksiyonlar hepsi o.

Fakat hüzünperestliğimle sarf ettiğim birkaç cümleyi, yani işte oradakini sadece ben, biraz alenileştirirsem de 'muhatabı' anlıyor. Çıkarım yapmaya çalışmaya, üzerinde kafa patlatmaya bile gerek yok. Zaten hayatta bu kadar başarılı insanlar olsaydık blog tutmazdık. Günlük bile değil. Mektup hiç değil. Yazdığımın matahlığından mahremliğinden değil de, şahsî olduğundan diyorum. Onun bile sırası yok. Ders programı yok işte. Bir'inde babam bayramlıklarıyla bahçe sularken, bir yaş daha artmış ve bir yaş daha kızmışken. 'Arada sırada' oluyor. Arada sırada zırtapozum, arada sırada isyankârım, arada sırada sarhoşum. Sonra kitap alıntıları, sonra beğenilen filmlerin nükteli quote'larına italiklik kazandırmalar. Sürekli bir değişim, ben bile takip edemiyorum bana ne olduğunu. Bahçemizde çilekler ve fidelikten çıkmış bir portakal ağacı var. Bu yüzden içilecekse eğer bu gece olmalı, şimdinin yaz tatili plânları tutmuyor. Her gün sulanmak portakala has çünkü. Kaçırmam dediğim konserin gününü ıskalamam da bundan. Size de oluyor da belli etmiyorsunuz. Ayva da var, erik de, vişne de, filbahri de. Bazılarınızın sabah yürüyüşleri var. Yeşil çayları, egzersizleri, operetleri baleleri. Bazılarınız haftasonu müze geziyor. Bazılarınız vejetaryen restaurantlarında brunchta, bazılarınızsa sinema salonlarında, stadyumlarda, "e abi konuşmuştuk ya!"larına sadık. Günah çıkarma kabini konuşuyor: randevularıma geç kaldıysam, bu yine geç kalacağım anlamına gelmiyor. Doğumgününüzü unuttuysam, telafisi mümkün basit bir göz dalgınlığından. Öyle maksatlı tafralarım, burun büyütmelerim, çıkıntılıklarım yok. Ego konuşuyor: bazen. Sen sus, düzenli bile değilim ki ben.

Mesela burada paylaşmak istediğim 25 şarkı için, olası "Oğlum yine mi şarkılar lan? Yeter lan! Yeminlen yeter lan!"ları savuşturmak için yazının gidişatına lirik mayınlar bıraktığım doğrudur. Çözüm'ü yazmadan serim'e geçememe huyum kurusun. Suç şairlerin ve romancıların ve oyun yazarlarınındır. "İlişki mi? Ha o mu? Ya yakında biter, kasmayalım!" demekten, bu yerin dibine batası şartlanmalar ve gelecek okumaları yüzünden adam gibi hissedemez olduğum, zaman zaman şüphe etmekten bütünü gözden kaçırdığım konusunda dürüstüm.

Bazen.

- Ya Kibar Feyzo'daki Maho, Mao değil mi?
- Alla alla, öyle mi?
- Lan hani diyor ya "zaten 141, 142 başsınız" diye..
- Ee,?
- İşte 141 1982 Anayasası'na, 142 de Düşünce Suçu'na gönderme değil mi?
- Yok yav..
- ?
- Abi her haltta gönderme arama be. Yok Stalker'da aslında şuna, Lost Highway'de buna, öf!

*Fırk*

- Şarkılarını al ve beni yalnız bırak.
- OKEY, bardayım.

Midlake – Acts of Man
Sumner McKane – Dogsled
Branford Marsalis Quartet – Hope
Fionn Regan – Be Good or Be Gone
Slow Six – The Night You Left New York
*
Moonlit Sailor – New Zealand
Eimog – May Tries to Be June
Cecilia::Eyes – Four lost soldiers
The End Of The Ocean – Siren Sound
A Silver Mt. Zion – 13 Angels Standing Guard 'round the Side of Your Bed
*
L'Altra – ways out
Spain – Easy Lover
Neil Halstead – Martha's Mantra (For The Pain)
The Abbasi Brothers – Dreams of a Graffiti Artist
New Century Classics – Children of an Uncertain Future
*
Moriarty – Fireday
Molina & Johnson – 34 Blues
Grandaddy – Shangri-La (outro)
The Unwinding Hours – Annie Jane
Ghastly City Sleep – Shake The Somber Away
*
Pierre Lapointe – 25-1-14-14
Rachel's – Water From the Same Source
Safehouses On Fire – I lost you at goodbye
I Hear Sirens – This Is the Last Time I'll Say Goodbye
The Guggenheim Grotto – A Tear Isn't Such A Bad Thing

Nutuk!

2010-04-30T03:27:00.011+03:00

Kardeşim,

Eleştiri kapasitesi başkalarının ürettikleri üzerinden kontra-"ı ıh öyle değil, hayır hiç alakası yok, banane banane" ile sınırlı olan insanların doğru zaman geldiğinde törpülenmesi gerektiğine inandım. Contrarian mı diyorlardı bu hayatıkritiktenoluşangillere? Başkaları dediğin kalabalığı sıkı bir gözlemliyorsun, eksiği gediği nedir, ne düşünür, ne yer, nerede falsoludur, yumuşak karnı hassas noktası neresidir işaretliyorsun, sonra da boldlanmış bir "HAYIR"la başlayan müstesna sonradan montaj görüşünü sence mukteza hâl ve şartlarda dikte ediyorsun. Yahu sen ne güzel insanmışsın Perihan Abla.

"-Hobilerim arasında Žižek gibi eleştirmek, eheh ya işte eleştirmek var çünkü en doğrusunu ben biliyorum benbenben."

Cv'nde yazan bu ve kusura bakma ama cevabım, "hayır".

Ya fark et ya terk et. Çünkü yoruyorsun; fark etmiyorsun. Çünkü bu es geçtiğinle mukayese lüzumunda ısrarcılığa varan sevimsizliliğinde pot yapıyor. Çünkü insanlara çünkülü cümleler kurduruyorsun. Çünkü ortada bir soru yok, sorun var. İstediğimiz sorundan başlayabiliyor muyuz?

Herkes kırışık da sen mi gıcırsın? Nedir bu onaylanma merakı? Türlü insan manzaraları, profilleri üzerinden kendi loş tribününe selam çakan, yapılan hatalardan ders almış tarifsiz arif hâlleriyle mükemmel bir model yarattığı yanılgısında behemehal yestehleyen ama söz yükleme geldi mi, aslolana geldi mi naiflik bayraktarı pozlarında tahammül sınırlarını zorlayan bir sen gerçeği var. Çünkü kendini öyle seviyor, kendine öyle güveniyor, kendine öyle sarılıyorsun ki zaten ilk hamleyi senin atman, ilk taşı senin fırlatman, ilk yanlışa bir kez olsun senin düşmen ihtimal dahilinde olmuyor. Önce biri düşmeli, sen üzerine basarak karşıya geçmelisin. Çünkü herkes için kulpların, güvensizlikten doğan niyet yargısı paketlerin var. İnandırıcılıktan uzak zorlama nesnelliğinle Rıdvan Dilmen'e, naylon açık görüşlülüğünle İlber Ortaylı'ya yeşil ışık yakan çok katmanlı karakterinden yüzeysel, ama sadece yüzeysel bir samimiyet esamesi okunuyor. Öyle ya, sen bir yaşam sanatçısısın. Şu çiçekler sen bakınca güzel, sen içtiğinde çay daha demli, sen gülümsediğinde güneş parlak öyle mi? İnan değil. Ben bu "yeter ki eleştireyim" paternini lehimlediğin gudik enter'a basan köşe yazarı agresyonunu zaten anlamsız bulurken; kendime baktığımda hatırladıklarım ve hatırlamadıklarımla doğrulu yanlışlı bir hayat yaşamış olduğum fikrine ulaşırken; elinde değnekle kobaylarına kendince labirent tüyosu veren, doğru ve sarsılmaz olanın ancak kendi yolu yordamı olduğunu ispat etme derdinde bir zavallı görüyorum. Ya fark et, ya çark et.

Kimse senin gibi, özellikle de senin arzu ettiğin gibi yaşamıyor ve yaşamayacak. Öyle düşünmeyecek. Öyle gezmeyecek, şöyle içmeyecek, böyle beslenmeyecek. Zaten ortada, senin sözde sahip olduğunun ve sırlı bir içtensizlikle yasalaşmasını istediğinin doğru, harikulade olduğuna dair bir ibare; ha olsa dahi, buna karar verecek toplumsal bir üst kurul yok. Tezkiye kayıtlarımızı alınlarımıza yapıştırıp o zamana kadarki tüm olumlu icraatlarımızı pasta grafikle, pdf ile sunmuyor, böyle "hebele hübele" şebekliklerine angaje olmuyoruz. On'çün bu kıçıkırık mesih tavırları, yaşam koçu kafaları pek sökmüyor. Dünya güzel bir yerdi, biz hepimiz çok iyi insanlar olduğumuz için böyle kötü oldu.

Özeten,
akrep gibisin be kardeşim.

Poteaux D'angle..

2010-04-26T04:43:00.015+03:00

Takribi 20 dk içerisinde bitirilebilecek bir kitap okudum geçenlerde. Adı: Aforizmalar. Kafka'dan aforizmalar, Sartre'dan denemeler, şundan özlü sözler, bundan güzel sözler. Ben bunlardan çok sıkılıyorum. Çünkü sanmıyorum ki Kafka çıkıp "heheh bu söz iyi oldu lan, cillop gibi de oldu heheh" demiş olsun. Saçmalığın dik alâsı. Birbiriyle çelişen anlamları, yine birbirleriyle çelişen cümle yapılarında, emeksiz-desteksiz-öngörüsüz bir şekilde, en kötüsü fiyakalı bir düşünmemişlikle uygun hâle getirmek veyahut edebiyatın, mezkur dilin esnekliğinin el verdiği ölçüde onunla oynamak muhakkak ki zevkli, üstelik işin bir de "beklenmeyen anlam" avantası var. Random walk. Şöyle oluyor o da. Aslında hiç de öyle bir şey demek istemedin, ve fakat, o 'oldu'. Eh tamam o da senin gözümüz yok, ama ben daralıyorum, ama ben kızıyorum, ama ben duramıyorum. İnsan "Aforizmalar" diye kitap çıkarır mı arkadaş? Reçete mi yazıyorsun? Bu ne şişmiş göğüs, ne uçuk özgüven, ne tribini yadırgayası 'god: mode on'dur? 'Fuck the system'ı her dillendiren filozof; ne güzel ya. Neyse.

Belçika asıllı Fransız yazar ve ressam Henri Michaux'un, tercümesi Engin Soysal elinden çıkma Açı Direkleri, bu ilk bahsettiğim 'fast-food aforizmalar'dan değil. Okumadan evvel Ek$i Sözlük'te yorumlardan birine gerilmiştim, şimdi kitap bitti ve o sinirlendiğim şeyi ben de, hem de hiç istemememe rağmen, yaptım: Kitabın her yanına işaret çaktım. Michaux'un Türkiye'de doğmuş pek ünlü Plume karakteri ile önceden tanışmıştım. Okuruna hitap ederken, aforizma tadındaki öğütlerini, kelâmlarını, isteklerini aslında en çok kendisine söyleyen bir fikir adamı buldum karşımda.

Diyebilirim ki mistiklere özgü o dağınık zekâsı Michaux'un okunurluğunu zora sokmayan çetrefilli bir tezat yaratıyor. Önce 'ak' dediğine, biraz sonra 'kara' diyor yazar. Her türlü insan durumunu, insan portresini muhatap alan bu pırıl pırıl cümlelerden gerek buraya bakanları gerekse de kendimi daha fazla mahrum etmek işime gelmiyor. Ama en çok kendimi. Çünkü pek çoklarının dediği gibi, insanın yazdıklarının ve biriktirdiklerinin en sadık takipçisi yine kendisi oluyor.

"Kendisinden nefret edilmemiş olanda hep bir eksiklik kalır, din adamlarında, rahiplerde ve bu türden insanlarda sıkça görülür bu özürlü durum. Onlar bize danaları anımsatır. Antikorları eksiktir." Syf. 13

"Başına her ne gelirse gelsin, öyle bir ân havaya girip de -en vahim hatadır- kendini üstad sanma, hatta kötü bir akıl hocası bile oldun sanma. Önünde daha yapacak çok şey var, yığınla iş var, neredeyse işin tamamı. Ölüm henüz olgunlaşmamış bir meyveyi koparacaktır." Syf. 15

"...Çok erken akıllı oldukları için aptallar. Sen ise uyum göstermek için acele etme.
Yedekte hep bir uyumsuzluk sakla." Syf. 16

"Başını gerilmiş bir ip üzerine dayayarak dinlenmesini bilen bir insan, yatağa ihtiyaç duyan bir filozofun öğretilerini ne yapsın?" Syf. 18

"Bir şey yakaladıysan, ister istemez daha fazlasına sahip olmuşsun demektir. Bu fazlalıktan hiç şüphe duymuyorsun ve hakkında hiçbir şey bilmiyorsun, aradan uzun bir zaman geçmeden de bilmeyeceksin. Belki tüm bir dönem geçtikten sonra da bilmeyeceksin. O zaman çok geç olacak. Evet, çok geç." Syf. 22

"N. Onu öldüreceklerdi.
Kendisine doğrultulmuş uzun bıçağın parlayan ağzı üzerine iniyordu.
Demek ki bağırma vakti gelmişti ve bu an bir daha da gelmeyecekti.
Ama, bu olağanüstü, yaşamı boyunca tanık olduğu durumlarla hiç mukayese edilmeyecek karşılaşma sırasında, öylesine süratle, alışık olunmadığı ölçüde ve istisnai şekilde hızlı hareket etmesi gerekli oldu ki, N. az da olsa ses tellerini hiç kıpırdatamadı ya da içinde bulunduğu inanılmaz durum karşısında düşüncelere daldı ve ses tellerini bulamadı.
O, artık böyle ânlar yaşamayacaktı. Katile gelince, vakit kaybetmeden zamanı kullanabilmişti.
Hız, bu tür insanlar için yaşamsal öneme sahiptir.
N., anlaşılan düşünceye dalma eğilimi nedeniyle öldü. Oysa bunun hiç de sırası değildi." Syf. 31

"Eğer bir karakurbağası İtalyanca konuşuyorsa... zamanla neden Fransızca konuşmasın?" Syf. 34

" 'Onların' desteği olmadan idare etmeye çalış. Yardım çağrısında bulunduğun ândan itibaren, elindeki imkânları yitiriyorsun, yedek gücün kayboluyor, artık varolamıyorsun. Batıyorsun." Syf. 37

"Sokakta, kendi sokağında, temsillerinin, ânlık düşüncelerinin sokağında (düşünceler: içini boşaltmak), sokakta, içinden çıkamadan; durduğunu, oturduğunu, ya da uzandığını, hareketsiz olduğunu sanarak, bir evin içinde olduğunu sanarak, başını sokacak bir yerde olduğunu ama gerçekte sokakta, yeni doğan bir bebek iken ilk çığlığın ile birlikte içinde bulunduğun sokakta, şunu ya da bunu keşfettiğin, havayı, ülkeleri, dilleri ve insanları, her şeyden pay alarak, ne olursa olsun öğüterek, gereksizin peşinde koşarak, büyük düşünerek, sınırlı davranarak, olan biteni aceleye getirerek, yanlış kavrayarak; durduğunu, dinlendiğini, yere kapandığını sanarak, ama sürekli ileri doğru itilerek, Tarih ile, onların öyküleriyle, onlarınkini kesen sokakta, çok sayıdaki sokağı kesen sokakta, hep sokağında. Öf! İşte bitti: sokağın daha uzağa gitmiyor." Syf. 38

"Sen sen ol hiçbir zaman düş göreni rahatsız etme. O senden nasıl nefret etmez ki sonra?" Syf. 43

"Bir örümcek, her sabah, doğada ve müsait her yerde fevkalade düzenli bir ağ örmektedir. Örümcek, farkına varmadan kendisine verilen uyuşturucu etkisi bulunan mantardan az bir parça hazmettiğinde, ördüğü ağın sarmalları da muntazam olmaktan çıkmaya başlar ve ağ her tarafa doğru saçılır. Örümcek ne kadar çok mantar yuttuysa, ağ da o kadar karışır ve tam bir deli ağı hâline gelir. Ağın bazı bölümleri çöker, ağ birbirine dolanır. Zygiella notata... Bu, örümceğin adıdır. Zygiella notata her zamanki ağ boyutunu tutturmadan durmaz, ancak kendi planını takip etme yeteneğinden mahrum kaldığı için -aslında bu plan da dün bulunmuş değildir, onlarca veya yüzlerce yüzyılın mirasıdır ve kendisine, anneden kıza, olduğu gibi, mükemmelliğiyle geçmiştir- hatalar yapmaktadır, aynı yerden iki kere geçmektedir, başka yerlerde boşluklar bırakmaktadır, o ki öylesine titizdir, bu duruma boşvermektedir. Son sarmallar ise gevelemedir, başdönmesidir, örümceğin sanki gözleri kamaşmıştır. Harap, başarısız, insani eser. Sana ne kadar da yakın şimdi örümcek. Uyuşturucu hakkında hiçkimse karmaşanın rahatsızlığını bu kadar doğru şekilde ve doğrudan ifade edememiştir. Kardeş gözüyle bak harabe hâlindeki bu ağın iplerine. Ama ne gördü acaba Zygiella?" Syf. 46-47

"Git, gidebildiğin kadar, yenilgilerinin sonuna kadar git, gına gelinceye kadar. O zaman, sihir de ortadan kalkınca, kalıntılar -mutlaka kalıntı vardır- seni artık yıpratmayacaktır. Çıkmak istiyorsan, işte bunun yolu. Bunu gerçekten istiyorsan. Doyum noktası. Daha önce nihai hiçbir şey yapamazsın, ne seyir ne de eleştiri yoluyla. Ve sonra, neredeyse hiç sorun kalmaz." Syf. 57

"Kimileri, yalnızca çekingenliklerinden hayatta kalırlar. Soluğa, kalbin bitmez tükenmez atışına, insanın kendisinde sürmek için direnen bir şeye son vermek için gerekli çaba öyle büyük ve karar öyle kesin olurdu ki onu sanki başkası vermiş olurdu: tam da hayat ve onun işleri için ve hayatta en uzun süre kalmak için yapılmış biri. Bu en sonunda kişilik değiştirmek, onu ve kendini yıkmak olurdu." Syf. 61

"İnsanın da kendi içinde titreyebilen bir teli bulunmaktaydı, hatta çifte teli.
İnsan bunu daha ziyade konuşmak için kullanıyor; ya da çocukken bağırmak için." Syf. 76

"Savaşlar oldu; ve her yerde ve çok kez de yıkımlar. Ama sözlük hep kalınlaşıyor. İnsanı ilgilendirmeyi bırakmıyor. İnsan hepsini topluyor -Stok büyüyor, ansiklopedi de." Syf. 81

"Silinmeye geri dönüş
belirsizliğe

Artık hedef yok
adlandırma yok

Hareket etmeksizin
seçmeksizin
saniyelere tekrar dönmek
gürültüsüz çağlayan
batan adacıklar
sıkışık kalabalık
ayrı duran çevrelerin kalabalığında

Saniyeler içinde yaşamak, başka dünya
kendine
kalbe
soluğa öylesine yakın

Sürekli durmayan sürekli olmayan
yokoluşa doğru aynı hız

Gelip geçen kadınlar
düzenli olarak geçilen
düzenli olarak değiştirilen
geri dönmeden geçmişler
birleştirmeden geçen
Yalın
Arı
Tek tek yaşamı tüketiyorlar
geçerek..." Syf. 85

"kim, ben mi, merkezi bulabilirim, arayacağım"

2010-04-23T05:14:00.004+03:00

'ortalığı allak bullak edecek bir tek-kişilik rönesansla geliyorum'

Düşötesi Şiir Sarsıntıları, C. Hakan Arslan

Anlayamadığımda susmayı seçiyorum. Bu beklenen bir şey oluyor. Karşısı susuyor, ben susuyorum, diyelim ki bu susma hâli uzun sürecek, seziyorum ya hani, çok akıllıyım ya, bir detay bulurum diye susuyor, bu basarî hasarı tespite yelteniyorum. Gözlerine çok güvenen her insandan biraz korkarım çünkü ben. Anladığını, fark ettiğini, çözdüğünü söyleyenler beni gerer. Her durumda. Temkin güzel bir kelime. Tereddüt ve tedirginlik gibi. Tereddütlerim varsa tedirginim, bu durumda anlayamam, temkin devreye girer, susarım. Hiçkimseye bildiklerinden fazlasını söyleyemediğim için ayaklarımı yerde hissediyorum. Sınır çizmediğimde kuş kadar masum kalıyorum. Gibi değil. Çünkü o olmadan onu anlayamıyorum.

Anlayamayınca ne yapıyordum?

Seyyah Korkuluk..

2010-04-22T20:21:00.006+03:00

Erken gelmiş bir sonbahar mı?
Tütün, kafein, sonsuz uykusuzluktan
önce denenmiş birkaç yakıcı kimya
sanıyor hekimler. Doğru değil bunlar,
doğru olsalar da. Zamana kilitlenmiş
sarkaçtır, bende sakatlanan. Sınıra
koşulmuş attır. Suyu düzenli verilen
yaban bir bitkiden esirgenmiş sözdür.
Dimdik cüret, dimdik korku, onları
korurken yorulan seyyah korkuluktur.

Gelen, erken bir sonbahar değil
üzerine gittiğim bir som bahardır.

Perişey, Syf. 38

Ritournelles..

2010-04-22T20:20:00.005+03:00

Işık Ergüden'i Marcel Proust'un "Okuma Üzerine"sinin çevirisinden tanıyorum. Ve şimdiden zor adamların çevirmeni benim için. Aynı Işık Ergüden, Félix Guattari'nin kesik kesik cümlelerini, o Joyce ve Lautréamont esintili eksiltili nakaratlarını çevirmiş bu kez. Şubat 2009'da.
Sahaf yediğim, kütüphane arşınladığım, uzun zamandır istediğim kitaplara eriştiğim kısa süreli Ankara maceramın farklı tatlarından biri oldu bana Ritournelles.

"Gece, hayatın frengisi, hep aynı." cümlesiyle yaptığı açılışı insana, eşyaya, zamansallaştırılmış mekâna yönelik kısa -ve ondan iritan- satırlarla sonlandırıyor Guattari. Bunlar bir metin oluşturamayacak kadar kütlesiz, akışkanlıksız, 'şizofrenik' imge parçacıkları. Okur mesajı erken de alsa geç de alsa hoşnut olmaz. Okur bilgiyi hap olarak da alsa, serumla damardan da tüketse mutlanmaz. İşte Guattari, onu çözmüş: Kişisel çıkarımlarını adreslerle, durum analizleriyle, gözlem gücüyle öyle bir örtmüş ki kitaba dahil olabilmek aradaki o "Ova, benim ovam. Lejyonerim benim."leri ayıklamakla mümkün olabiliyor. Pirinçten taş ayıklar gibi. Görmediğim ve belki de hiçbir zaman görmeyeceğim yerlerin; tanımadığım ve belki de hiçbir zaman tanışmayacağım insanların; köprülerin, ânların isimlerini siliyorum.

Geriyeyse zırdeli, tekrarlansa da tamamlanmayacak anılara redif onlarca cümle kalıyor.

"imgeler birbirinden korkuyor"

2010-03-29T05:34:00.009+03:00

Bilmek, görmek, farkına varmak neyi değiştirir? Uzun zamandır kendime neden okuduğumu, neden dinlediğimi, neden izlediğimi soruyorum. En güzel sözleri alıntıla, en anlamlı karelere referans ver, boynunu büken şarkılarda uzaklara git - döndüğünde aynısın. Hayatıma uyarlayamadığım, içselleştirip düstur edinemediğim, her seferinde 'yenil'ip benzer hataların tekrarında böbürlenebileceğim hiçbir şey olmadığını fark ettiğim için kızmalı mıyım? Otokontrolü zamanın ayarsızlığına mı dayandırmalı, yoksa dravdan yaşadığın her saniyeyi lanetleyip kendini mi kırmalı?

Alenen söylüyorum, 'ignorance is bliss' demeden, şipşak: zayıflık, güçsüzlük, korunmasızlık, ihtiyatsızlık hepsi bende var. Gurur duyduğum yanlışlar yaptım - şimdi çalkantıdayım. Mide bulantısının geçmesini istemeden ve gemiye ve suya ve kaptana bakmadan 'duruyorum'. Ezberim bozuluyor. Sonu iyi bitmeyecek bunun.

I wanted you to step into my world!

2010-03-21T00:15:00.004+02:00

Kötü giden her şeyden sonra bir kere dinlenmesi gerektiğine inandım. İsveçli Olov Antonsson, The Clientele solisti Alasdair MacLean'ınkini andıran sesiyle bir düştü kulağıma, kolay kolay çıkacağa benzemiyor. Çok güzel, çok.

Sometimes it seems like only yesterday
I who never was one to fold my hands and pray turned to the sky
It was the spookiest July I've ever seen
there was a whispering in the wire & a song in the trees

How I wanted you to step in to my world
& brighten the shade
How I wanted you
You took the blue out of the blues
& the grey out of grey

3 clouds afloat about above the riverside
From 9 flights up the town looked just about a thimbles size
& when you walked into the room
I thought I could hear my favourite tune
Rise from the floorboards, through the roof & into a sky of blue

How I wanted you to step into my world
& let the light slip in
How I wanted you to step in to my sorry life
& make it begin

A winding road leads off into the dark
From the clear light of the present to the shadows of the past
You picture a scene, the smallest thing
a certain something springs to mind
& it rattles the wire & makes these memories seem almost alive

How I wanted you to step in to my world
& brighten the shade
How I wanted you,
you coloured the stars & sky
& I wanted you to be mine

Evet.

Benimle Büyüyenler İçin..

2010-03-18T00:23:00.007+02:00

Yağmurlar da diner moruk
Gökyüzüne bakmayıveririz bir gün
Zaten üç damla suyun bir avuç toprakla çarpımından
doğdum ben
Bunun için çamura kestim son günlerde
Sen hiç Bob Dylan dinledin mi
Hiç dün gece dinledin mi
Şarabı rakıyla karıştırıp
Saatler moruk saatler... ne olmuş saatlere
kurmayıveririz bir gün
Ben parmak hesabıyla bir ömür yaşadım
Yükseklik korkusundan başım hiç dik durmadı
İğreniyorum kendimden bile bazan
Dünyadan her zaman

Kaldırıp yakamı inerim gecenin ayıp yerlerine
Eve geç gelen adamların hüznüyle
Biz ne kötü yaşadık be moruk
Bir kuş kanatlarını dürünce rüzgarsız kalmak gibi
O kadar yalnız, o kadar umutsuzduk
-Geçmiş zaman kipi gitmedi burda ama neyse

Moruk diyorum artık benimle büyüyenlere...

Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain..

2010-03-09T01:06:00.002+02:00

"Eyvallah"

"Bir şey hatırlamak için mi ölünüyordu?"

2010-03-01T12:31:00.008+02:00

Kabalcı'nın saman kağıda basılı, birbirine yapışık olduğundan okumak için birkaçını belli yerlerinden yırtmak zorunda kaldığım kitap sayfaları beni çok yoruyor. Blanchot'nun Son İnsan'ı da böyleydi, mektup açacağı gibi bir şeyim olmadığı için parmaklarımı kullandım ve kitap belli yerlerinden yara aldı. "Dil, edebiyatın bir nesnesi olarak gerçeği yıkar" buyurmuş yazarının dil oyunlarıyla, bilinç akışının nadide bir örneğini sunduğu kitapta durup durup aynı yerde takılıp kaldığımı ve o kısmı alıntılamazsam rahat etmeyeceğimi fark ettim.

"Niçin yalnız sana güveniyorum ben? Niçin yalnız sana bağlanmış hissediyorum kendimi ve her ne kadar arkanda, gökyüzü olan bu sivri uç, beni yorulmadan, hissedilemez ve ezeli bir baskıyla zorla geri çekilmeye davet eden bu boş ve hep daha boş işkence, beni iten ve de artık çekmeyen sükûnet gizlense de, sana seslendikçe, soru sordukça, sana 'Sana soru soruyorum, sana sesleniyorum' diyebildikçe, bu hep Biz diyen sarhoşluktan beni koruyan bir sağlamlık hissediyorum. Beni aldatıyorsan, isterim bunu. Eğer bir hiçsen, sadece seninle birlikte hiç olacağım. Benden, seni tüketmemi, ben olan bu boşluğa seni teslim etmemi bekliyorsan, senin yardımınla, eğer bu nihai amaçsa, ulaşacağım ona.

Bir tuzak olabileceğin düşüncesini de dışlamadığımı hatırla. Ben belki ölmedim ve güven duyduğum sen, benden, sabrın ve ihtiyatlılığınla, gelecek olan sükûnet anının özgür fedakârlığını elde etmek için buradasın. Sükûnet verilmiştir, geri alınamaz, verilmemiştir, son emeğin meyvesidir, ölümün kendisinden, ölenden bir an aldığı gelişme ve dengedir. Böyledir. İnkâr etmeyeceksin bunu ve anın, ona ulaşmış olana bırakılsaydı, kendisi için artık başka bir an olmayacağını da inkâr etmeyeceksin. Ama sükûnetin yüreğe hücum etmesi gerekir, gizemli bağışın, özgür yargının gerçekleşmesi gerekir: ah, her zaman evet deme mutluluğu, bu yeni bağların verdiği şaşkınlık ve en eski olan şeyin kesinliği; bana başlangıçtaki hafiflikten gelen ve yeni bir hafifliğe giden çağrı, benim tarafımdan düşünülmemiş, beni çılgınca bir çabuklukla sürükleyerek, tam anlamıyla da sürüklemeyerek yeniden yükseklere doğru çıkaran düşünce." Syf. 104-105.

Çev. İsmail Yerguz

"Ayak serçe parmağı tözdür."

2010-02-22T09:45:00.013+02:00

Shora – Parhelion
Sr. Chinarro – Falta
Migala – Gurb Song
Tarentel – For Carl Sagan
Lost in Hildurness – You

*
Elizabeth Anka Vajagic – Iceland
Massimo Volume – La città morta
Hood – Western Housing Concerns
Bert Jansch – The Bright New Year
Jackson C. Frank – Milk and Honey

*
The Delano Orchestra – How to Care
At Swim Two Birds – Little White Lies
Asbestoscape – And So the Story Goes...
Lowercase – Willing to Follow You Down
Red Stars Theory – I Thought About You

*
Pedro the Lion – Slow and Steady Wins the Race
The Declining Winter – Come On Feel The Willingness
The Durutti Column – Piece Of Out Of Tune Grand Piano
Trembling Blue Stars – Saffron, Beautiful And Brown-Eyed
The Montgolfier Brothers – Even If My Mind Can't Tell You

Böyle şarkı upload'ları bana, o sıralar neler dinliyormuşum gösteriyor, iyi oluyor. Tarihe not düşüyoruz işte, ne zaman kulak kanseriymişiz, ne zaman kırılganlaşmışız, ne zaman coşmuşuz coşturmuşuz. İyi oluyor yani evet.

Şurada.

..

2010-02-21T03:29:00.004+02:00

Şurada, orada, daha yakında
Fellini’den bir iki yüz – hayır, yanılmıyorum –
Bergman’dan bir kız çocuğu – kolunda çilek sepeti –
Bir satranç tahtası ortada
Ve Passolini’den
Yere düşmüş bir elma
..

"Artık, tükenmez olanın içinde yaşıyorsun."

2010-02-14T23:35:00.004+02:00

"Artık hiçbir şey istememek. Bekleyecek bir şey kalmayana kadar beklemek. Avare dolaşmak, uyumak. Kalabalıkların, sokakların seni sürüklemesine seyirci kalmak. Su oluklarını, parmaklıkları, kıyılar boyunca akan suyu izlemek. Rıhtımlar boyunca gitmek, duvarların dibinden yürümek. Zaman kaybetmek. Tüm tasarılardan, sabırsızlıktan kurtulmak. Arzulamayan, gücenmeyen, isyan etmeyen biri olmak.

Önünde, zamanlar boyunca, kıpırtısız, bunalımsız, kargaşasız bir yaşam olacak: ne bir pürüz, ne bir dengesizlik. Dakikadan dakikaya, saatten saate, günden güne, mevsimden mevsime, hiç bitmeyecek olan bir şey başlayacak: bitkisel yaşamın, iptal edilmiş yaşamın." Syf. 37

Perec öyle ağır konuşuyor ki, doğru zamanda okumazsan yazdıkları enkazın olabilir. O yüzden artçıyı da deneyimlemeli.

"Yalnızlığın büyülü çemberini kırmayacaksın. Yalnızsın ve kimseyi tanımıyorsun; kimseyi tanımıyorsun ve yalnızsın. Ötekilerin birbirlerine yapıştıklarını, birbirlerine sokulduklarını, birbirlerini koruduklarını, birbirlerine sarıldıklarını görüyorsun. Oysa sen, ölü bakışlı, saydam bir hayaletten, külrengi bir cüzzamlıdan, çoktan toza dönüşmüş bir siluetten, kimsenin yaklaşmadığı tutulmuş bir yerden başka bir şey değilsin. Olasılık dışı karşılaşmaların umuduyla kendini zorluyorsun. Ama deri, bakır, ağaç senin için ışıldamaya başlamıyor ki, ışıklar yoğunluklarını senin için azaltmıyorlar ki, sesler senin için duyulmaz hale gelmiyorlar ki." Syf. 75

Çev. Sosi Dolanoğlu, Metis, Üçüncü Basım

Oldu bir kere..

2010-02-11T03:48:00.000+02:00

http://www.formspring.me/thewereyda

"Dünyanın hiçbir Nüzhet'i yalan söylememelidir."

2010-02-10T14:40:00.007+02:00

"Yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu; ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyaların bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşıyordum. Yalana her şey isyan etmelidir. Eşya bile... Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp havada bir saniye içinde toz duman olmalıdır, camlar kırılmalıdır, hatta yıldızlar düşüp gökyüzünde bin parçaya ayrılmalıdır filan... Zavallı mürahik...

Nüzhet bana yalan söyledi."

Hiçbir zaman hakettiği değeri göremeyecek ama yine de harika.

"Ve benim içimdeki şimşekler de öldü."

2010-02-06T17:23:00.006+02:00

Biliyorsunuz İlk Aşk isminde yerli bir filmimiz var. Çetin Tekindor, Vahide Gördüm, Halit Ergenç, Dolunay Soysert ve daha bir sürü tanıdık isim oynuyordu (her izleyişimde içimdeki Foça aşkını zıplatan bir film). Sonra Dandelion var, onu da İlk Aşk diye tercüme etmişlerdi ve bu isimle sunmuşlardı bize. Bu 'ilk aşk' olayına insanoğlu bir şekilde eğiliyor, vaktinde Ivan Turgenyev bile engel olamamış kendisine.

16 yaşındaki Vladimir Petroviç karakterinin kendisinden 5 yaş büyük Zinaida'ya duyduğu aşkı anlatıyor Turgenyev. Vladimir öyle bir aşk üçgeninde buluyor ki kendisini, bunu sayfaları çevirirken tahmin etmenize rağmen yine de insafsızca, adaletsizce bulmaktan kendinizi alıkoyamıyorsunuz.

Küçük Vlad Tepeş şöyle diyor:

"Onun baştan ayağa canlı ve güzel varlığında, kurnazlık ile ilgisizliğin, hile ile saflığın, kibarlık ile neşenin özellikle büyüleyici bir karışımı vardı. Yaptığı ve söylediği her şeyde, her hareketinde anlatılması zor, zarif bir büyü vardı. Her şey onun içinde oynayan yaşamın yegâne garip gücünü ifade ediyordu. Yüzü de sürekli değişiyordu. O da oyuna dahildi. Hemen hemen aynı anda alaycı, düşünceli ve tutkulu görünüyordu. Sonsuz çeşitlilikle duygular, hafif ve hızlı, rüzgârlı bir yaz gününde birbirini takip eden bulutların gölgeleri gibi gözlerinde ve dudaklarında birbirlerini kovalardı. Hayranlarının her biri ona gerekliydi. Bazen 'benim vahşi hayvanım' ya da kısaca 'benimki' dediği Byelovzorov onun için seve seve kendini ateşe atardı."

"Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim."

2010-02-05T15:27:00.005+02:00

"Ve ben, kafamın içine ve yalnız kendi ruhuma kapanmakla onların üstünde değil, altında bulunduğumu anlıyordum. Şimdiye kadar zannettiğim gibi, kitleden ayrılmanın bir hususiyet, bir fazlalık değil, bir sakatlık demek olduğunu hissediyordum. Bu insanlar dünyada nasıl yaşamak lazımsa öyle yaşıyorlar, vazifelerini yapıyorlar, hayata bir şey ilave ediyorlardı. Ben neydim? Ruhum, bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu? Şu ağaçlar, onların dallarını ve eteklerini örten karlar, şu ahşap bina, şu gramofon, şu göl ve üzerindeki buz tabakası ve nihayet bu çeşit çeşit insanlar hayatın kendilerine verdiği bir işi yapmakla meşguldüler. Her hareketlerinin bir manası vardı, ilk bakışta göze görünmeyen bir manası. Ben ise, dingilden fırlayarak, boşta yuvarlanan bir araba tekerleği gibi sallanıyor ve bu halimden kendime imtiyazlar çıkarmaya çalışıyordum. Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu." [YKY, 6. Baskı, Syf. 127]

Bir Süre Uzamak!

2010-01-30T03:35:00.000+02:00

Ah kuşu yolduğum gün saçlarında
Ne acayip fakülteler sınavlar okul önleri
Baksam annen gibi bakışlarımdan
Baksam ilk rüyayı gördüğümden beri
Ağır imamlar söyleniyor omuzlarıma.

Bir çocuk diğerini oynarken öldürmesin diye
Bir çocuğu susturmak için kasığımı kesiyorum
Ve evler toprakla karışıyor
Sen toprağa karışmıyorsun.

Sonra öyle çok çocuklar doğurmuşsun
Ben hep ölmüşüm
Hiç kimse yetim kalmamış.

Yonderhead - Thomas Feiner

2010-01-27T12:44:00.007+02:00

Önceden demiştim, insan ağlatan bir parça bu. Son zamanlarda dinlediğim en güzel albümün en güzel şeyi bence. Dinleyin, dinletin.

"YuTüp'ü bozulanlara"

My spine and leverage
were not mine
Some items borrowed
and now gone

Pick me up, animate me, render me
take me back,to the ghosts
of the day

Lend me a life
put me in a loop, again
define, define me yonderhead.

My plots and purposes
were not mine
just items borrowed
and now gone

Hook me up, and ignite me, play the coarse
bring me back, to the ghosts
of the date

Lend me a life
put me in a loop, again
define, define me 'yonderhead'

Put me in a loop, again
Just spine me up for liberty your hopes
liberties and hopes ,and liberty and hopes
define me, and bind me, I'll crawl the pretty path
I’ll crawl the pretty path.

"Mottosu da Göğe Bakma Durağı Olsun!"

2010-01-25T16:44:00.004+02:00

Uzun zaman önce konuştuğumuz bir şeydi. Plansekans'ta sadece film yazıyorduk, sonra buna kitapları, müziği, aklımıza gelen haberleri de ekleyelim dedik. Şimdi bakıyorum da her gün daha güzel, daha dolu oluyor. Hem nicelik hem de nitelik olarak artıyoruz, bu çok hoşuma gidiyor. Hem Twitter adresi bile var, teknoloji geliştikçe o da dahil oluyor. Kar yağıyor, kahve içiyorum, oturup daha önce yazılanları okurken sayfayı yenilediğimde eklenmiş yeni bir yazı ile karşılaşıyorum ve harbiden hoşuma gidiyor.

Tramvay Durağı daha güzel bir yer olmaya gidiyor.

"Kontörüm Yok Ama Mesaj Atabilirim"

2010-01-23T22:34:00.007+02:00

Alışveriş merkezlerinde giderek küçüldüğümü hissediyorum, yürüyen merdiven ilkelime iniyor. Ben hiç böyle mutlu insanlar görmedim.

"Sevgilim kazağım nasıl? : )"
"Şuraya da girelim indirim varmış, yuppi!".

İnsanları eleştiremiyorum. Padişah tuğram yok ama mesaj verebiliyorum: Kalabalık sanki gırtlağımda büyüyor, yanımdan köpük bardakta kahvesiyle geçen her genç kıza üzülüyorum. 5 katlı alışveriş merkezinde aradığım sadece tek bir dükkan ve yok. Süs havuzuna sırtını verip janti ayakkabısıyla güzel kızları kesen o adam gibi olabilmek için kaç kitap daha okumamalıyım, diye düşünüyorum. Sonra çocuklar her şeyden habersiz air hockey oynarken duruyorum, tam da hasretini çektiğim taze bir ferahlama sarıyor ağzımı, artık koca binada rahatlıkla adımlarımı yavaşlatabilir ve 'durabilirim'. Evet, sadece duruyorum. Bir banka oturup dakikaları eritirken olacakları kestirebiliyorum: Birazdan konforlu koltuğa gömülüp kahvemi yudumlayacak ve eleştirdiklerimin aynısını uygulayacağım. Öyle de oluyor [Öyle gerçek eğlendim ki mutluydum, istisnâi.].

Karla kaplı bankları, insan selini, rüzgârı geçip eve geldiğimde "şehirlinin kalabalıklardaki ıssız adam'lığı" misyonum tamamlanmış oluyor. Soğuk biradan bir yudum alıyorum.

"Ada, ben ayrılmak istiyorum".

"bir tabak buzlu çileği şiire yerleştiriyorum"

2010-01-23T12:18:00.003+02:00

Şayet gece çok içtiysen, sabahına korkuyla karışık bir kasvet iman kemiğinin bulunduğu hizadan içorganlarına nüfuz ediyor. Tuhaf bir suçluluk duyuyorsun. Bakıyorsun kedi bile Jagermeister kusmuş, apartman paspasının üzerinde mor bir mikroevren. Kırış kırış bir kış. Köprü balıkçıları leğenlerini toplamış, sulusepken bir nüfus plânlaması. Gökyüzüne ısrar edilmesin.

Ben köknarla ladini ayıramıyorum, siz?

Tiksindirici Bir Varlık Arayışı İçerisinde Kişilik Kodlamak..

2010-01-03T03:04:00.004+02:00

Blogspot bu idealleşme zırtapozluğundakilerden kopyalar, taklitler yaratıyor. Her acısı naif, her hüznü alkışlanası, her yenilgisi erdemle karılmış muhteşem karakterler görüyorum.

Açıkça söylemem gerekirse, dişlediğiniz portakalın dudağınızı yakması sizin bile umrunuzda değil. Kurgunuza inanıyorsunuz, sizin gibi niceleri de aynı kurgu üzerinden olmadığını, olamayacağını zorluyor..

Nene Hatun musunuz abi, nedir sizi bu kadar üzen: Hayır bir de öyle tatlı üzüyor ki, ben kendi üzüntümü sizinkinin yanında kalitesiz buluyorum?

Şş, ne içiyonuz siz?

"aysız bir kapı siluetine düşürdüm hatıramı"

2009-12-30T16:23:00.006+02:00

Blindfold - Fit You

Uzi & Ari - Trainwreck
Catherine Wheel - Fripp
Claude Chabcol - Baddour
Chavela Vargas - Pienso En Mi
Cass McCombs - You Saved My Life
Dulce Pontes - Estranha Forma De Vida
Oracles Always Lie - The Sky is Full of Memories
Brian Eno & Harold Budd - Lost in the Humming Air
Yellow6 - I Loved You More Before I Knew You Loved Me

Aklıma geldi, şu sıra sevdiklerimden buraya bırakayım dedim. Bir yeni yıl yazısı yazmayacağım, sadece tek günle bir şeylerin yeni olacağına inanmıyorum. Yine de herkes iyi eğlensin, mutlu olsun vesaire.. Hafızanın hükmü kötüye.
Sevgilerle.

Babam Tom Waits Gibi Adam..

2009-12-26T09:10:00.009+02:00

Erken uyandığım (ki erken derken gerçekten sabahı kastediyorum) zamanlar öğrenim hayatım boyunca "sabahçı" olduğum geliyor aklıma. Öğlencilere uyuz olmak da o zamandan kalma bir şey, aynı mahalledesiniz, cuma günleri tören sonrası eve koşup şortları eşofmanları çekip okul bahçesine top koşturmaya gidiyorsunuz, o arkadaşınız üzerinde önlük, üniforma her neyse daha yeni damlıyor oluyor ortama. O adama uyuz oluyorsunuz.

Zincirli salıncak'ı hatırlıyor musunuz bilmiyorum. Hani bir sürü insan biner, amcanın biri çevirir, döner, döner, dönersin. Olayı bu. Adı bu olmayabilir. Susam Sokağı'nın jeneriğinden de hatırlıyor gibiyim ben. Ya da okul çıkışlarına gelen leblebi tozu satan adamı ve küçük arabasını. Bir de şeyi, küçük bir kapta bulunan pembe renkli jöleyle, nohut-pilav'ı. Eyüb'de pazarlar cuma kurulduğundan, kalabalığın arasından yardıra yardıra "Abi ketçap da dök!" der ve bol sulu ayranla cebellezi ederdik. Normalde pilava ketçap dökmeyenler de bu "aç güruh"a dahildi.

Aslında konuyu "varoş"a getirmeye çalışıyorum da lâf uzadıkça uzuyor, sapanla florya vurmak, çıtalı uçurmak, 'iribaş' denen kurbağa yavrularını balık diye arkadaşlara satmak, gazete tomarlarını, alüminyum folyoları, 'sarı' denen değerli madenî şeyi filan kilo ile satmak diye de gider.

İşte Umut Sarıkaya, varoşu bildiği için, bu detayları en az benim kadar iyi hatırladığı ve gözümüze soktuğu için bu kadar seviliyor dersem yanlış olur muyum? Üstelik bunu harika yapıyor.

Varoşun zaten sadece mizahı iyi, edebiyatını yapmaya çalışanlar için Ulus Baker'den geliyor: Meczup Edebiyatı. (Yüzeybilim Fragman'larında da var bu yazısı.)

Gününüz, ne dediğini bilmeyen sabah mahmuru bu yazı gibi karmakarışık olmasın, güzel olsun diliyor, uzuyorum.

~ I'll be gone.

İsmet Özel: "Gavurda Akıl Olsa Müslüman Olurdu!"

2009-12-25T03:07:00.014+02:00

Siz de izlediniz mi? Duydunuz mu siz de benim gibi? Diğer incilerini de işittiniz değil mi?

Böylesi aşağılamaları pek sevmem ama biraz belaltı vuracağım arkadaşım, kusura bakmayasın.

İsmet Özel, yaşlandıkça sevildiği cenah için de 'özel'liğini yitirdiğinden midir, iyice saçmalamaya başladı. Fakat bu kez korkunç bir şuursuzlukla, gözüpeklikle, yardıra yardıra geliyor. 32. Gün'de dediklerini alt alta yazsam herhalde sürreal bir çalışma kabul edilir, "Kübist çalışmışsınız sanki :)" diyen biri çıkar, ben ona "Azrail ensede, gerzekleşmem doğal" derim, sonra en yakın akıl hastanesine naklimi rica eder, git derim, git kendini benden kurtar. Bu kadarım.

İsmet Özel'in şairliğinden zerre hazzetmemem bir yana, 'mütedeyyin' duruşundan ötürü bir nebze katlanabiliyordum. Kabul ettiği şekilde yaşayan insanları yine kendiyle, serbest ve rahat bırakmanın gerekliliğine inanıyorum, ama herkesin 'özel'ine saygım yok şu andan itibaren.

+18

Sen kim oluyorsun da insanları gavur, müslüman, türk sözcükleri ile tasnif ediyor, bölüyor, yargılıyorsun? Faşist misin (nasıl oldu bu, sevdin bence) sen İsmet Özel? Ne çektin de "Allah Türkçe'yi Müslümanlara yolladı" diyebiliyorsun? Filolog musun kafan mı güzel? Tarih mi bilmiyorsun yoksa kargocu musun? Senin sıkıntın ne İsmet Özel?

Sen kim oluyorsun da "Her türk müslümandır fakat her müslüman türk değildir" diye kanun hükmünde kararname çıkarıyorsun işkembe-i kübrâ'ndan? Suyla seyreltilmemiş kolonya mı yutturdular sana, para mı verdiler, tehdit mi ettiler? Bunadın mı yoksa ciddi misin?

Sen kim oluyorsun da "Müslüman olmayan her insan, insan olarak benden daha düşüktür." diyorsun? Sen ne kadar yüksektesin de insanları hakir görüyor, horluyor, sinirlerini zorluyorsun; kafana troposfer mi çarptı İsmet Özel? Sen ne kadar muhteşemsin ki, sen insanlığa ne kattın ki İsmet Özel? "Komünizm, cemaatçiliktir" eşitliğine gelene kadar denklemleri yamulttun, ideolojiler üstü bir Laplace oldun çıktın; bizi doğruya, mutlak gerçeğe...

Of.

Yahu düşün artık edebiyatın da, insanlığın da yakasından. Sizi hâlâ okuyabilenleri alın, çoook uzak bir adaya yerleşin, bir edebiyat dergisi çıkarıp adını da hatrıma "Gerzek" koyun; italik olsun.

Kimse bana, şairliğinden, edebî guruluğundan, kalemşörlüğünden bahsetmesin. Bir rüzgârla sol'dan sağ'a gidenine, dört çekerle dokuz tahta altına gidene kadar fikr-i sabitim.

Ek: Şairliğinden bahsedilmesin diyerek öküzlük etmişim. Bahsedilsin, bilmek haktır.

Factotum #1

2009-12-15T01:58:00.004+02:00

- Henry, düşünüyordum da..

- Düşünmek iyi değil.

veyahut ben sarhoş olmuşumdur..

2009-12-12T02:32:00.001+02:00

Bazen kendime, kendimi insanlara "mutluluk", "huzur" keywordlerini içeren düş cümlelerimden bahseder yakaladığımda çok kızıyorum.

"kilisede düşürdüğümüz küldü yaşamak"

2009-12-08T04:28:00.008+02:00

"Hayat bir simülasyondur" diyor Jean Baudrillard. "Ne kadar az bilirsen o kadar çok kızarsın" diyor Bertrand Russell. "Şimdiki hükümetimiz bize birlikte yaşamayı öğretiyor" diyor Serdar Ortaç. "İyi olmak kolaydır, güç olan adil olmaktır" diyor Victor Hugo. "Fenerbahçe'nin ligde yediği son dört golün üçü hakem hatası" diyor Rıdvan Dilmen. "Beyim sana iki çift lafım var" diyor Yaşar Usta, "O laflar boy boy, seni si.." diye devam ediyor mahallenin bıçkın ergeni Salih. "Çağımız bir görüşler çağıdır" diyor Ulus Baker. "Serap çekil televizyonu göremiyoruz" diyor babam. "Büyük insanlar, tüm acılara şikayetsiz katlanırlar" diyor Friedrich von Schiller. "Acı var mı acı" diye soruyor Reha Muhtar. "Kendimizi zorbayken yakaladık" diyor Yıldırım Türker. "Oğlum üstüne bir şeyler giy" diyor annem. "Üşüdüm üstümü örtsene anne" diyor Zeki Müren. "İnsan samimiyetinin altını çizince, ister istemez üstünü de çiziyor" diyor Murat Menteş. "Playliste bi el atsana" diyor Onur'a Onur, "Çıkaralım bütün şarkıları cebimizden" diyor Devrim Dirlikyapan. "Keşke yüzümü de tarayabilseydim" diyor Charles Bukowski, haliyle "Tipimi sikeyim" diye yanıtlıyor onu Umut Sarıkaya. "Ben, bir başkasıdır" diyor Arthur Rimbaud. "Cehennem başkalarıdır" diyor Jean-Paul Sartre. "Kriz bizi teğet geçti" diyor Recep Tayyip Erdoğan, "Tanrı her zaman geometri ile çalışır" diyor onların Eflatun'u. "Yaşına başına bakmadan morlar giyinen bir kadına asla güvenme diyor" Oscar Wilde. "Kadınları anlamaya çalışacak kadar aptal olmadım" diyor Boris Vian. "Yaşamın, yapılmayan olarak kalacak" diyor Oruç Aruoba. "Protest müziğin kralı benim" diyor Emrah Dinçer, "Mümkün mertebe uzaya git" diyor Erdener Abi.

"Seni seviyorum" diyor biri bir gün, "Peki bu bilgi gerçek hayatta ne işime yarayacak" diyorum ben.

"otobüsleri aldın, şehirleri ufalttın"

2009-12-06T23:53:00.008+02:00

Mutsuz biri yazmak istiyor. Dinlemek, okumak, dökmek. Çok konuşmamayı çok isterdim, daha az içeyim çok isterdim. Başka biri olmak değil, şu ankinden başka biri olmak isterdim.

“aklıma yeni fikirler boca olunca
bazen çok terliyorum, bazen ise kan!
yahya kemal madrid'teyken...-yeni öğrendim-

maalesef seni çok özlüyorum ben.”

Şiirin bu kısmını gerçekten söylemek isterdim.

Cehennemden Selamlar.

2009-12-02T23:36:00.007+02:00

Bir küreklik toprak: Galiba tahmin ettiğimden daha da çok sıkılmış, bunalmış, tiksinmiş ve gücenmişim. Bugün yapmış olduğunuz iyi ya da kötü herhangi bir şey, yarın daha iyi ya da daha kötü bir şey olarak önünüze konuyorsa, ortada ciddi bir zamanlama hatası var demektir. Ölçüyü tutturamayınca kendiniz bile değilsiniz, samimiyetinizi alkol, hüznünüzü gündelik acılar belirliyor. Ne halt olduğunuzu kendiniz bile bilmiyor ama başkalarına vuruyor, küfrediyor, savuruyorsunuz be. Yani modaya göre ölüyorsunuz ve artık cidden umrumda bile değilsiniz.

"Şebnem bu, ameliyat sırasında cerrahın ölmesine benziyor."

2009-11-23T13:29:00.006+02:00

"Benim payıma paylaşılamayan şeyler düştü galiba? Beni mahveden hatalarım hangileriydi, emin olamıyorum. Gerçek bela, devrim niteliğindeki bahtsızlık, büyük noksan neydi hayatımdaki? Bunlar ve benzeri belirsizlikler insanı sersemletiyor. Yanlış anlamaların mikrodalga fırınında ısıtılmış ve çabucak bayatlayan umut kırıntılarıyla besleniyorum. Zehirlenmeye bile yetmeyecek porsiyonlarla. Çölde seraplar gören bir şempanze gibiyim. Tımarhanede esir edilmiş felçli bir dilsiz kadar gerginim.

Pekala... Ciddiye alınmak için mızıkçılığa başvurma taktiğini kenara bırakayım.

Sonuçları nedenlerin önüne almayayım. Methiyeden şantaja geçmeyeyim. Vahşetim törene dönüşmesin.
Papatyaları harf olarak kullanayım.
Çağın gerisinde kalmayayım.

İlk romanı 1007 yılında Murasaki Shikibu adlı Japon soylusu bir kadın yazmış: kitabın adı Genji'nin Hikayesi.
Romancılar bin senedir çalışıyor; bin yıla kalmaz seni anlatabilecek seviyeye ulaşabilirler.
İnsanı cazibe hareket ettirir, mucize de durdurur.
Sözlerim sana karmaşık mı geliyor? Birinin beni anlaması için yanımda elli yıl geçirmesi gerek Şebnem.
Keşke, içimizdeki bitki örtüsünü çürümeye terk etmek zorunda olmasak.
Kendimizi emanet edebileceğimiz kişiyi bulana kadar canımız çıkmasa.
Benzer şeyler arasında fark gözetme lüksüne sahip değiliz.
O kadar zekisin ki Şebnem, benim kurnazlığım senin dehanın yanında sağır bir devede kulak.
Belki dileklerim gerçekleşmese de iyi bir insan olurum?
Sanırım cehenneme gerçekten uğrayacağım, fakat cennete yakın bir bölgesine.
Şişko bir şeytanın, çelimsiz bir meleği göğsümün kafesinde patakladığını hissediyorum...
Dişlerini, çillerini tek tek öpüyorum.

Müntekim"
Syf.296-297

"verasetten taharettir razı olduğum gitmek"*

2009-11-20T12:16:00.006+02:00

O arada Wereyda:

Şınavlar bitti.

Biri doğdu.

"Çizgilerle Nâzım Hikmet" ve "Yeditepe Öyküleri" okundu.

Bazen palto yakaları kaldırıldı.

Kahve vardı.

Şaşırılmayacak kadar normaldi.

*Osman Atıf Özmen

"uzak şarkılar söylüyorum"

2009-11-12T11:23:00.006+02:00

Kent - December

David Gilmour - Smile
Slint - Nosferatu Man
The Go-Betweens - I'm Allright
The Harvest Ministers - Six O'Clock Is Rosary
Small Town Boredom - Monday Night H.O.P.E. Group
The Waterboys - She's so Beautiful
Transona Five - Nick
The Workhouse - Flyover

Thomas Feiner & Anywhen - Yonderhead
William Fitzsimmons - Goodmorning
TwinSisterMoon - Burn the Place of the Heart
SoKo - Take My Heart
Bowerbirds - Bright Future
Richard Youngs - Soon It Will Be Fire
Three Mile Pilot - Planets
Great Lake Swimmers - Palmistry
Ryan Bingham - Boracho Station
Magyar Posse - Sleepwalker
The Deep Dark Woods - The Winter Hours

*tralala*

Yaban..

2009-11-11T12:34:00.007+02:00

- Senden tek bi ricam var.. Bacağımı keseceksin.

- Hayır.

- Bacağımı keseceksin., yapacaksın. Eğer ölmemi istemiyorsan kes bacağımı, yok başka çaresi. Keseceksin diyorum.

- Hayııır! Hayır yapamaam!

- Kesmezsen ölürüm.. Aslında, ölmek zor değil bence, yaşamak zor.. Mecbursun bunu yapmaya; çünkü, sen de beni seviyorsun.

- Hayııır! Hayır., yapamam diyorum! Hayır! Hayır! Hayır yapamam!

Yaşamanı istiyorum.. Yemin ederim istiyorum.

- Hadi al baltayı.. Benim ölmemi istemiyorsan, al.. Düşünme, acılara alışığım ben; ama, önceden şunu bil, senden gelen acılar bile bi başka! Ben istiyorum kesmeni, hadi... Balta şurda, sen gelmeden ateşe tuttum... Hadi..! Bekliyorum.. Bi kere vurdun mu tamam, inan bana hiç acımayacak, nolur gayret et, bi yardım et bana, hadi.. Gel., gel korkma!

- Hayır! Hayır, yo hayır yapamıycam!

- Korkma! İndir!

- Hayır yapamıycam!

- İndir artık, indir diyorum sana! İndir! İndir! Vur! İndir! İndir! İndir! Vur! Vuuur!

İşte kadın her seferinde indirir. Bugünkü dersimiz de Yeşilçam'dandı.

Hediye..

2009-11-11T11:04:00.003+02:00

HayalMeyal'den, İstanbul'dan gitmeme 1 gün kala harika bir haber geldi. A Ay'ı izleme şansım olmayacak tekrardan ama Hayat Var için bugün, orada olmak süper olacak.

O güzel haber.

"It could be Lupus"

2009-11-09T09:44:00.004+02:00

Hugh Laurie ya da ben.. Bu dizi ikimizden biri ölene kadar sürsün.

Turbo..

2009-11-05T13:52:00.002+02:00

Geçilse de seviyorum arkadaş bu atı.

İnsanlık Halleri..

2009-11-04T03:14:00.003+02:00

1/
Sandığın doluysa, aşkını cebinde sakla.

18/
Başucuna dikecekleri taşta adın yazılı.
Artık kimseye ait olmayan bir ad.
Ne saçmalık.

40/
Bir elinde kalem, öbür elinde silgi.
İşte böyle yazılır.

45/
Bugünü yazıyorsan
yarın seni neden okusunlar?

78/
Mürekkepbalığı yedin diye
kendini yazar sanma.

81/
Şahini avcı yapan yalnızlıktır.

101/
Kapıyı açmadan önce çal.
Kim bilir, belki seni bekleyen
hiç kimse yoktur.

110/
Düşünde gördüklerine inanma.
Sokakta gördüklerine hiç inanma.

115/
Kimsenin ocağına düşme.
Yanarsın.

135/
-- Ah! ne güzel bir gün.
-- Dur, daha gün batmadan
böyle bir şey söyleme.

145/
-- Ne diyorduk?
-- Hiçbir şey.
-- Ah! demek başladığımız yere döndük.
-- Hiçbir şeyden mi başlamıştık.
-- Sanırım.
-- Öyleyse, yeniden başlayabiliriz.
-- Hadi başla.
-- Ne diyorduk?
-- Hiçbir şey.

Roman Abramovich'in Gırtlağı!

2009-11-02T04:20:00.004+02:00

Abi ne yermişsiniz, ne kemirirmişsiniz be. 47.000 $ diyorsun yahu, 47.000. Ben bu aralar parayı niye dert ediyorum bilmiyorum ama o Cristal Rose boğazından nasıl geçti onu biliyorum: Lıkır lıkır.

Lotarya!

2009-10-31T04:35:00.006+02:00

Ercan Saatçi - Metin Özülkü tarzı futbol muhabbetlerine giremiyorum eskisi gibi. Futboldan iyice soğumuşum, Beşiktaş yenildiğinde "Nası koyduk?" diyenlere kızmalar da yok. Atyarışlarına olan ilgim boş vaktim ne kadar çoksa o kadar çok. Yarın Turbo koşuyor, birkaç güne buralardan kaçıyorum, karabatak gibi çıkacağım günlere kadar eğlenebilmek istiyorum. Bayrampaşa'ya açılan Akvaryum'un öğrenci giriş ücretinin 18 TL olması örseliyor nalımı, okumaya heveslenemediğim kitapların birikmesi canımı sıkıyor, sonra Radiohead dinlerken bi berraklaşma hasıl oluyor zihnimde, önüme gelen karmaşık sayıları bırakıyorum. Kahve döktüğüm klavyemi bulunduğu yer olan ranzanın üzerinden alıp tuş takımının arasındaki gecelere, şarap tıpalarına, bir şeylere bakıyorum.

Sabaha doğru kendimi halıdan topluyorum.

Koful..

2009-10-30T05:11:00.006+02:00

Gülemeyenleri anlıyor, gülmeyenleri anlayamıyorum. Babamla bahçedeki motorun üzerine oturup hediye gelen şarabı açıyoruz: Merlot Demisee. Yağmur yağıyor filan. Kimileri bunu edebî, şiirsel buluyorlar ama ortada böyle bir durum yok. Yani, bunu hayâl etmek şiirsel ama bunun kendisi değil. Çünkü biraz üşüyorum. Ayağımda şort, babama bakınca ortaya çıkan, yanında sigara içebildiğim zamandan bu yana daha da rahatlayan bir ben algısı benden içeru ve gülemeyenleri anlarken gülmeyenleri anlamıyorum. Zamanımın büyük kısmını geçirdiğim insanlarla en temel faaliyetimiz gülmek. Evet şu sıralar siyasa gergin, babam gene de gülebiliyor. Herkes gülüyor. Yılın ilk salebini içtim yüzüm gülüyor. Mizah, birazcık mizah, diyor Burak, "Blogun resmen tematik oldu, hiç tat almıyorum". Düşününce hak veriyorum, düşününce günümün büyük kısmını ayırdığım filmlerin beni biraz boğduğunu ama bunları yazdığımda benim başkalarını çok daha fazla boğduğumu görüyorum. Böyle bazen şeffaf yanım tutuyor bir de. Bir de ona gülüyorum. Hasılı, komik olalım ama gülünç olmayalım diyor, iyi gülücükler diliyorum.

Otoyol Uykusu..

2009-10-28T17:21:00.005+02:00

"Şimdi durup geriye baktığımda güneşli bir piknik olarak hatırlıyorum çocukluğumu, karatrenlerin isi bir ölümsüzlük eczası gibi ciğerlerime çörekleniyor, ineceği istasyonu geçen ama bundan gizli bir hoşnutluk duyan bir ahirzaman yolcusu gibi, güneşli bir piknik, kır yangını. Ya da hatırladıkça vücuda serinlik veren bir şey, kalın yorganların altında boğulurken duvarların bütün soğukluğunu emer gibi, hayır öyle değil, yorucu bir maçtan sonra mutlu ve susamış çeşmelere koşmamız gibi, bu oldu, evet hatırladıkça serinleten bir şey çocukluğum, bazen üşüten, titreten, aynı eşekdonduran güneşi. Öyle derdik, eşekdonduran güneşi derdik, yanılır da bir kış günü görünürse güneş, ama güneş amca derdik donduracaksan eşekleri dondur, tırnakları kesilmiş, elleri mendilleri temiz çalışkan çocuklarız biz." Syf.60

Sur La Lecture..

2009-10-28T16:56:00.009+02:00

"Değerli bir resmi oyma tahtadan bir çerçeveye emanet edip koruma zahmetini zihinlerinden uzaklaştırarak evlerini hayran oldukları başyapıtların röprodüksiyonlarıyla süslemeyi zevk sahibi insanlara bırakıyorum. Odalarını zevklerine göre döşemeyi ve sadece onaylayabilecekleri şeylerle doldurmayı da zevk sahibi insanlara bırakıyorum. Bense, kendimi, her şeyi benimkinden çok farklı hayatların, benimkine karşıt bir zevkin yaratısı ve dili olduğu bir odada, bilinçli düşünceme ait hiçbir şey bulamayacağım, hayal gücümün kendini ben olmayanın bağrına gömülmüş hissederek coştuğu bir odada ancak yaşıyor ve düşünüyor hissederim; uzun, soğuk koridorlu, dışardaki rüzgârın kaloriferin ısıtma çabalarına başarıyla karşı koyduğu, duvarlarını hâlâ ilçenin coğrafi haritasının süslediği, her sesin sessizliği yerinden oynatarak görünür kıldığı, odalarda hava akımının temizlediği ama silinmeyen bir kapatılmışlık kokusunun korunduğu ve duruma hayran kalan, bu kokuyu düşünce ve hatıra olarak içerdiği her şeyle birlikte kendi içide yeniden yaratmayı denemek için ona bir model gibi poz verdiren hayal gücüne ulaştırmak için yüzlerce kez teneffüs ettiren; geceleyin, odanın kapısını açtığında, insanın, orada dağınık duran tüm bir hayata tecavüz etme hissine kapıldığı ve kapıyı kapayıp, daha ileriye, masaya ya da pencereye kadar ilerlediğinde, bu hayatı çekinmeden elinde tuttuğunu sandığı; ilçe merkezindeki halıcının Paris zevki sanarak döşediği kanepenin üzerine bu hayatla birlikte bir tür hafifmeşreplikle oturma hissine kapıldığı; başkalarının ruhuyla ağzına kadar dolu olan ve ızgaraların biçimine ve perdelerin desenlerine kadar onların düşlerinin izlerini koruyan bu odada, eşyaları şuraya buraya koyarak efendi rolü taslayıp, odadaki meçhul halı üzerinde çıplak ayak yürüyerek ve insanın samimiyetle kendi kafasını karıştırma niyetiyle her yerde bu hayatın çıplaklığına dokunma hissiyle dolup taştığı gar otellerinden birine ayak bastığımda kendimi ancak mutlu hissederim; o zaman, insan titreyerek sürgüyü çektiğinde, bu gizli hayatı kendisiyle birlikte kapadığını, önünde, yatağa doğru ittiğini ve nihayet üzerine çektiği büyük beyaz çarşaflarda onunla birlikte yattığını sanır, oysa, çok yakındaki kilise, can çekişenlerin ve âşıkların uykusuzluk saatini bütün şehir için çalmaktadır." Syf.19-20

-Çev. Işık Ergüden

\m/

2009-10-27T15:14:00.005+02:00

Lan adam, hayatım boyunca aldığım en anlamlı hediyeydi. Eyvallah.

Haute tension..

2009-10-27T06:07:00.004+02:00

İnsanoğlu kolay tatmin olmuyor, tıpkı bu filmin yönetmeni gibi. 70küsürüncü dakikada bitir şu filmi, "hacı ben senelerdir böyle gerilmedim" diyerek elini sıkayım, tebrik edeyim. "Başyapıt twist"ine kasıyorsun, hazır kan şiddet gösterdim, iyice gerdim üzerine zekice bir manevrayla bir de şaşırtayım, saygı duysunlar diyorsun.. Abi deme, yoksa kırk tane mantık hatası peydah olacak.. Yook ama; illâ diyecen. Okey. Al sana on üzerinden altıbuçuk. İnanmadım ama söylendiğine göre 143 ülkede yasaklanan film yapmışsın da, ben burada üzüle üzüle eleştireyim. Ayıp ulan Alexandre, ayıp be.

Doldur!

2009-10-27T00:07:00.006+02:00

Deniz Durukan: - O yüzden klip yapmıyorsun, öyle mi?

Demirhan Baylan: - Evet, göz en çok yanılan şeydir. Göz aptaldır. Mesela David Bowie'nin tabirine göre, göz açtır. İnsanın gözü kulaklarından daha açtır, gibi lafı var. Doğru, bunu bile, bile sömürmenin bir anlamı var. İnanılmaz yakışıklı rock starı Demirhan Baylan olarak mı dolaşmam lazım? İnsan utanır böyle şeyden. Saçımı taramaya bile üşenen bir herifim. Benim adam olabilmem için toplumsal patentlere uyum sağlamam mı gerekiyor? Hiç alakası yok. Normal insanlar böyle davranmaz. Diyelim ki ben yeteneksizim, bundan utanmam mı gerekiyor? Yeteneklilerin dünyayı ne hale getirdiklerini gördük, atom bombası yaptılar. Ne yapacağım ben? Herkese tavsiyem şu; sanat iyi bir şeydir, valla iyi bir şeydir. Çünkü sanatla uğraşmak utanç kaynağı oldu bazı çevrelerde. Sanat insan içindir ya, genelde insan kendisi için yapar sanatı. Birileri faydalanırsa da faydalanır. İsteyen herkes yapsın. İçinden şiir mi yazmak geliyor, yaz. Ya da resim mi yapmak geliyor... Kim tutuyor seni? Kim tutuyor biliyorum, bu ilahlar tutuyor. Leonarda Da Vinci'nin resmine bakıyorum, ondan sonra resim yapamıyorum. Çünkü bir paradigma var kafamda, yaparsam böyle yapmak zorundayım diye düşünüyorum. Ne cüret ya! İçimden resim yapmak geliyor. Yetenekli miyim, tembel miyim, iyi miyim? İnsanım! İnsanı hayvandan ayıran tek şey düşünmek değil. Güzellikleri ortaya koyma yeteneğimiz var. Baskıcı yöntemlerle insanı ezerek, sen yapamazsın, edemezsin diyorlar. Sen bana şiirlerinle ya da resimlerinle gel isterim. Ama beğenmemi bekleme. O da bir özgürlüktür. Senin beğendirme derdin olmayacak. Sadece var olma sebebiyle yapıyorsun onu. İçinden geliyor. İşte o zaman hayatın anlamını bulursun.

Demirhan Baylan'ı, şarkılarından söylemine kadar hep sevmişimdir. "...çünkü izin veriyorum!" mottolu bloguna, sitesine ve bu röportajına bir göz atın istiyorum. Teşekkür ediyorum.

!

2009-10-26T01:58:00.005+02:00

Sadece tek harf, ne anlatmaya çalıştıklarını bu yüzden anlayabilemiyorum. Mesela The Clientele'nin K'sı. Labradford'un '97 çıkışlı Mi Medya Naranja Ep'sindeki çoğu şarkı. P misal oldukça güzel. Var böyle şeyler yahu garip. Kuğl. Nereden takıldım bilemiyorum üstelik.

uuy #5

2009-10-25T01:32:00.002+03:00

- bira bitince burnum akmaya başladı.
- benim de, ağlamak deniyor.