Cuma, Nisan 24, 2009

"bach dinliyor benim karanfilim"

sustum onu gördüm öyle. baktım, bach dinliyor orada. bach, ırmak demek ya almanca, ondan değil diyor, kendimce, bence. ve ılıtılmamış bir tebessüm ağzının kenarında. sanki kendine yaprak düşmemiş bir yol arıyor. sanki, diyor, demiyor ya da. esasında bilmiyor: medite ağaçların arasından sızıyor gün. kendinizi uzamış hissettiğiniz günlere benziyor, diyor. veyahut da demez, e tabi susuyorum onu orada öyle görünce. evine gidiyor.

Hiç yorum yok: