Çarşamba, Şubat 18, 2009

"kara kalp kafilesi dinliyorum: mazoşistim"

the black heart procession'ın yaptığı müziği kalıplandıramıyorum. kalıplandırılmasını da bir o kadar yersiz buluyorum. çünkü insan değiller. çünkü kalplerinde hiç mutluluk yok. kalpleri kapkara ve dinleyeni de apayrı bir şekle sokan o notaları bu şekilde çıkarıyorlar. türkiye'ye gelirler mi gelmezler mi bilmiyorum; gelmeleri iyi mi kötü mü olur bilmiyorum; gelirlerse ve izlersem, ne olur tahmin bile edemiyorum. bu dünyaya ait olmayan bir müzik grubu, bu dünyaya ait olan acıları, nasıl bu kadar derinden hisseder de, böylesine hissettirir, onu hiç bilmiyorum. insanlık tarihinin en daral, en mutsuz, en karanlık müzik grubu ilân ediyorum onları. katil ilân ediyorum.
ve şimdi burada sizinle paylaşmak istediğim birkaç parçaları var, değişik albüm ve ep'lerden; fakat öncesinde 'aman' diyorum. mutlu zamanlarınızda sakın ola açmayın, mutsuzkense elinize bile sürmeyin. böyle. ambivalans'ın tanımı gibi duruyorlar zira karşımızda, onlardan nefret edecek kadar çok seviyorum onları. ben de biraz katilim çünkü, ben de tenimde taşıyorum yumruk kadar bombamı.

1 yorum:

white heart dedi ki...

yumruk kadar bombanızı sevsinler:)
mutluyken olmaz, mutsuzken olmaz, e peki ne zaman dinleyeceğiz kara kalbi?