Cuma, Mayıs 25, 2007

Ahmed Arif..

33 Kurşun, diyen adam.. Pusatsız, duldasız, üryan.

Saf şiirin, üzerinden fırından yeni çıkmış taze ekmeğin kokusunun yükseldiği tertemiz, buğday kokulu şiirin “Ve ben şairim, namus işçisiyim yani!” diye kendini tanımlayan tok sesli Karanfil Sokak sakini..
Onun şiirinde, Anadolu'nun kahrından kopup da gelmiş yağız delikanlıların ve poşuları ardından dünyaya kaçamak bakışlar atan bakımsız köy kızlarının nefesleri vardır: O kızlara tecavüz edenler vardır, o kızları o delikanlılara öldürenler..
Biliyorum, sen de mi diyeceksin..

1 yorum:

eloise vera dedi ki...

yokluğun cehennemin öbür adı
dır üşüyorum kapama gözlerini..